บทที่ 115

จี้ทองคำเม็ดนั้นตกลงบนหลังเท้าของมาเดลีนอย่างไม่ทันตั้งตัวแรงกระทบของมันทำให้ตัวจี้นั้นกระเด็นก่อนจะตกลงมาข้างรถเข็นของเอโลอิส

มาเดลีนมีอาการไอขณะที่ใบหน้าและลำคอของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันในการแสดงออกของเมเรดิธและโรส แต่เธอกลับได้ยินเสียงตะโกนที่ดูประหลาดใจของเอโลอิส

“นี่มัน! จี้ทองคำนี้!”

เสียงของเอโลอิสดังลั่นมันทั้งสั่น และติดอ่างในเวลาเดียวกัน

มาเดลีนมองไปทางนั้นด้วยความสงสัยและเธอเห็นเอโลอิสกุมแผลจุดที่เธอได้รับการผ่าตัดก่อนจะลุกขึ้นจากรถเข็นเพื่อหยิบจี้นั้นขึ้นมา

“ฌอน! ฌอน!” เอโลอิสร้องหาฌอน ด้วยความรนรานเมื่อฌอนได้ยินเสียงร้องของเอโลอิส เขารีบร้อนที่จะวิ่งไปหาต้นเสียง ในทันทีที่เขาเห็นจี้ในมือของเอโลอิส เขาดูตกใจมาก ราวกับว่าเขาได้พบกับสิ่งที่หายไปนาน

“นี่มัน! นี่คือจี้ที่เราสั่งทำเพื่อเอวลีนสุดที่รักของเราเมื่อหลายปีก่อน! ในที่สุดคุณก็หามันเจองั้นเหรอ?”

อะไรกัน?

มาเดลีนไม่มีเวลาแม้แต่จะจับจังหวะหายใจของตัวเองให้เป็นปกติเธอได้ยินฌอนกล่าวถึงจี้อันนั้น จิตใจของเธอก็ว่างเปล่าในทันทีกับหัวใจของเธอที่เต้นสูงขึ้นแทบพุ่งออกมาจากอก

“มันเป็นจี้อันนี้แน่นอน แต่ทำไมมันถึงอยู่กับเธอได้?!” เอโลอิสมองไปที่มาเดลีนด้วยตาที่ลุกเป็นไฟด้วยความประหลาดใจและสับสน

ฌอนหันกลับมาหลังจากที่ได้ยินภรรยาตนเองพูดเช่นนั้น ภาพที่เขาเห็นคือมาเดลีนที่ยืนพิงกำแพงหน้ากากอนามัยของเธอถูกฉีกออก ใบหน้าที่แดงก่ำของเธอถูกปิดไว้ครึ่งหนึ่งด้วยผ้าก๊อซ ยกเว้นดวงตาคู่นั้น แม้ว่าดวงตาของเธอจะดูงุนงงและสับสน แต่ม่านตาของเธอก็ยังคงแน่วแน่และแจ่มใสเป็นพิเศษ

มาเดลีนมองไปที่สายตาอันสงสัยของทั้งคู่ และความคิดบางอย่างผุดลอยเข้ามาในใจของเธอ แต่เธอไม่มีความกล้าที่จะพูดมันออกมา