บทที่ 1150

คำพูดของเธอทำให้เจเรมี่ตะลึงงัน แต่เมเดลีนเพียงแค่ยิ้มและส่งภาพวาดให้เขา

“ฉันรู้ว่าคุณมีเหตุผลของตัวเองที่ต้องทำแบบนั้น แล้วฉันก็รู้ด้วยว่าคุณรอฟังเธอพูดคำนั้นมานานมากแล้ว…”

เจเรมี่รู้สึกว่าการระงับอารมณ์ของเขายากขึ้นเมื่อเมเดลีนส่งภาพวาดที่มีคำว่า ‘แดดดี้’ ให้กับเขา

เขาไม่พูดอะไรเพียง แต่เอื้อมมือไปหยิบภาพวาดที่ลิเลียนวาดด้วยหัวใจของเธอมาดู

“ฉันจะไปดูพุดดิ้ง คุณค่อย ๆ ดูมันไปก็ได้” จากนั้นเมเดลีนก็หันหลังกลับไป

ตอนนี้เขาอยู่คนเดียวในลานที่ว่างเปล่า

เจเรมี่จ้องมองไปที่ภาพวาดภายใต้แสงจันทร์ และใช้นิ้วเรียวไล้ตามกระดาษนั้น ก่อนที่มันจะหยุดอยู่บนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังร้องเรียกพ่อของเธอ

สายลมยามค่ำคืนพัดมาที่เขาพร้อมกลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้

แต่ถึงอย่างนั้นเจเรมี่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความขมขื่นขึ้นมาแทน

เบื้องหน้าของเขาคือภาพวาดที่มีสีสันและดูอบอุ่น ทว่าในแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยสีเทา

“แดดดี้ขอโทษนะ ลิเลียน”

ขอบตาของเขาร้อนผ่าวและเปียกชื้นเมื่อเรียกชื่อของเธอ

“แดดดี้มีความสุข มีความสุขมาก” เขาพึมพำเบา ๆ ขณะเก็บภาพวาดไว้ใกล้อกอย่างระมัดระวัง

เจเรมี่และเมเดลีนค้างคืนที่คฤหาสน์วิทแมน

เวลาประมาณเที่ยงคืน เจเรมี่ก็ค่อย ๆ ย่องลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง และเข้าไปในห้องนอนของลิเลียน

อากาศกำลังค่อย ๆ เข้าสู่ฤดูร้อน อุณหภูมิก็เริ่มสูงขึ้น เมื่อเข้าไปในห้องก็พบว่าลิเลียนเตะผ้าห่มออกไปด้านข้าง และชุดนอนของเธอก็ร่นขึ้นมาที่หน้าท้อง เผยให้เห็นขอบหน้าท้องเล็ก ๆ ของเธอ

เจเรมี่เดินเข้ามาห่มผ้าให้แจ็คสัน ก่อนจะเดินไปที่เตียงนอนของลิเลียน หลังจากจัดเสื้อผ้าของเจ้าหญิงน้อยเรียบร้อยแล้ว เขาก็ห่มผ้าให้เธออย่างเบามือเช่นกัน

“ลิเลียน” เขาเรียกเบา ๆ ด้วยสายตาที่อ่อนโยน

เขาอยากจะเฝ้าดูเจ้าหญิงน้อยของเขาเงียบ ๆ เมื่อขนตาของเด็กน้อยเริ่มขยับ และเธอก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

เจเรมี่ที่นั่งข้างเตียงกำลังมองดูลิเลียนกะพริบตาในขณะที่เธอเอื้อมมือมาจับมือของเขาเบา ๆ