บทที่ 1155

เมเดลีนเปลี่ยนใจในนาทีสุดท้ายและไม่ได้ไปที่ห้องแล็บ ดังนั้นเจ้าหน้าที่จึงส่งผลลัพธ์ที่อ่านแล้วเข้าใจได้ง่ายมาให้เธอผ่านทางอีเมล

แต่เพราะมีเจเรมี่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอจึงไม่กล้าเปิดมันต่อหน้าเขา

หากเขาไม่ต้องการให้เธอรู้ว่าเขายังฟื้นตัวไม่เต็มที่ เธอก็จะไม่ทำอะไรตัดหน้าเขา

“ผมบอกให้คุณรอที่บ้านไม่ใช่เหรอลินนี่? คุณตามผมออกมาทำไม?” น้ำเสียงที่นุ่มนวลและอยากรู้อยากเห็นของเจเรมี่ล่องลอยมา

เมเดลีนเก็บโทรศัพท์ลงและสบตากับเขา “เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าเราจะฝ่าฟันทุกอย่างไปด้วยกัน? ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟคนเดียวแล้วเป็นเป้าให้คนอื่นทำร้ายหรอกนะ”

เจเรมี่ยิ้มอย่างเข้าใจและลูบศีรษะของเธออย่างอ่อนโยน “ลินนี่”

“คุณเป็นคนบอกให้ไอบีซีไอเผยแพร่แถลงอย่างเป็นทางการใช่ไหมคะ?” คราวนี้ถึงตาเธอถามบ้างแล้ว

เจเรมี่พยักหน้า “ผมบอกคุณแล้วว่าผมจะจัดการกับเรื่องนี้ ผมจะไม่ยอมให้ใครใส่ร้ายคุณทั้งนั้น”

ในขณะนั้นเองที่เมเดลีนรู้สึกถึงความหมายที่แท้จริงของการได้รับการปกป้องจากใครบางคน

การปกป้องที่แท้จริงคืเกิดขึ้นเมื่อหัวใจของคนที่ถูกปกป้องรู้สึกปลอดภัย

ที่ฝั่งของไรอัน เขากำลังอ่านคำแถลงอย่างเป็นทางการของไอบีซีไออีกครั้ง

ลักษณะที่สง่างามของเขาเริ่มเยือกเย็น ก่อนจะค้นหารายชื่อผู้ติดต่อของเขาแล้วโทรออกทันที

“เกิดอะไรขึ้นกับประกาศในอินเทอร์เน็ต?” เขาถามลูกน้องเสียงเข้ม

ชายคนเดียวกับที่จับลาน่าในตอนนั้นตอบตามจริงว่า “มันเป็นคำสั่งจากเบื้องบน ผมเองก็เพิ่งเห็นเหมือนกัน”

“เบื้องบน?” ไรอันขมวดคิ้ว “เจเรมี่ไปที่สำนักงานใหญ่ของไอบีซีไอตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วเขาไปพบใครที่นั่น?”

บุคคลนั้นจึงตอบด้วยความสับสน “ไม่รู้เหมือนกัน ที่ผมรู้คือมีคนให้ยาแก้พิษกับเจเรมี่ ตอนนี้เขาก็เลยไม่ได้อยู่ในสภาวะที่เป็นอันตรายถึงชีวิต เลยค่อนข้างจะเป็นข่าวดีทีเดียว”