บทที่ 1157

เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงที่มีเลศนัย

แต่เมเดลีนไม่ต้องการเสียเวลาไปกับการคิดว่าเขาจะทำอะไร เธอจึงเดินออกไป

ขณะที่เธอเดินผ่านไหล่ของเขา ไรอันก็เอื้อมมือไปจับแขนของเธอเอาไว้

หญิงสาวพยายามสะบัดแขนออก แต่ความแข็งแกร่งของไรอันกลับเอาชนะเธอไว้ได้ ขณะที่เมเดลีนกำลังต่อสู้เพื่อเอาตัวออกจากการเกาะกุมของมือแกร่ง ไรอันก็คว้าไหล่ของเธอและกดร่างบางเข้ากับกำแพงตรงหน้า

“คุณจะทำอะไร?!” เมเดลีนจ้องไปที่ไรอัน

“ผมไม่อยากทำร้ายคุณ” ไรอันตอบ สายตาลึกลับของเขาจับจ้องไปที่เมเดลีนซึ่งกำลังดิ้นและจู่ ๆ เขาก็ถามขึ้นว่า “คุณอยากให้เจเรมี่มีชีวิตอยู่ไหม เอวลีน?”

สีหน้าของเมเดลีนเปลี่ยนไป “พยายามจะพูดอะไร?”

ไรอันกล่าวอย่างสงบ “ตอนนี้คุณคงรู้แล้วว่าเจเรมี่ยังไม่หายดี”

“...”

ความมั่นใจในน้ำเสียงของไรอันทำให้เมเดลีนรู้สึกเย็นยะเยือก

เขาต้องตามเธอไปแน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางที่เขาจะรู้ว่าเธอรู้เรื่องเจเรมี่แล้ว

“มีโอกาสสูงมากที่พิษในร่างกายของเขาจะกลายพันธุ์ ตอนนี้เขาอาจจะสบายดี แต่เขาก็เป็นเหมือนระเบิดเวลาที่จะระเบิดเมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้”

ทันใดนั้นเมเดลีนก็ผลักไรอันออกไปสุดแรง “ที่เล่ามาต้องการอะไรกันแน่? คุณคงไม่ได้จะบอกว่ามียาแก้พิษหรอกนะ”

ไรอันส่ายหัว “ผมไม่มี แต่คนอื่นมี”

ความหวังส่องประกายในดวงตาของเมเดลีน แต่เธอก็ยังสงสัยในคำกล่าวอ้างของไรอันอยู่ดี

เมื่ออ่านความสงสัยในดวงตาของเมเดลีนได้อย่างนั้น ไรอันก็เอ่ยต่ออย่างมั่นใจ “คนคนนั้นคือ อดัม บราวน์ไงล่ะ”

อดัม บราวน์!

ชื่อนั้นดังก้องอยู่ในหูของเมเดลีนอย่างชัดเจนจนไรอันเริ่มพูดประโยคต่อไปออกมา