บทที่ 1159

สิ่งนี้คือหัวใจเล็ก ๆ ที่พับจากกระดาษสีแดง

และดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษ

แต่สำหรับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ที่ต้องการมอบหัวใจสีแดงดวงจิ๋วนี้ให้กับเขา เธออาจมีความคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

เจเรมี่ครุ่นคิดเงียบ ๆ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่ข้างกรอบประตู โดยเผยให้เห็นเพียงศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ ดวงตาที่มีชีวิตชีวาของเธอกะพริบ และมองมาราวกับว่ากำลังรอให้เจเรมี่ค้นพบบางสิ่ง

เมื่อเจเรมี่พลิกดูหัวใจดวงน้อย เขาก็เห็นคำบางคำที่เขียนไว้ด้วยลายมือขยุกขยิกบนกระดาษ

[แดดดี้ ลิเลียนจะเป็นเด็กดี]

เมื่อเห็นประโยคนี้ เจเรมี่ก็รู้สึกว่าตัวเองสมควรตายจริง ๆ

เจ้าหญิงน้อยของเขาคิดว่าพ่อของเธอไม่สนใจเพราะเธอไม่ได้เป็นเด็กดี เธอจึงบอกเขาว่าจะเป็นเด็กดีและหวังว่าเจเรมี่จะยอมรับเธอ

ความรู้สึกเจ็บปวดเกาะกินหัวใจของเจเรมี่อย่างเงียบ ๆ เขามองไปที่หัวใจสีแดงบนฝ่ามือ จากนั้นก็มองไปที่เด็กน้อยที่ยิ้มอย่างไร้เดียงสาแล้วก็วางหัวใจไว้บนโต๊ะกาแฟอย่างนุ่มนวล

หลังจากที่วางมันลง รอยยิ้มบนใบหน้าของลิเลียนก็หายไป

สาวน้อยเม้มปากน้อย ๆ เธอไม่สามารถพูดได้ และทำได้เพียงจากไปเงียบ ๆ

“ขอโทษนะ ลิเลียน”

เจเรมี่มองไปยังทิศทางที่เด็กหญิงตัวน้อยเดินออกไป และเอ่ยขอโทษเบา ๆ

‘ลิเลียน ลูกเป็นเด็กดีแล้ว แต่แดดดี้ไม่อยากให้ลูกสูญเสียความรักของพ่อไปหลังจากที่ได้รับมันในช่วงสั้น ๆ

‘เมื่อลูกโตขึ้น ลูกจะได้ลืมพ่อผู้โหดเหี้ยมและเลือดเย็นคนนี้ไปเสียสนิท ลูกจะมีเฟลิเป้เป็นพ่อที่ดีที่สุดในความคิดของลูก’

เขาหยิบหัวใจดวงน้อยที่ลิเลียนพับมาเก็บไว้ในอุ้งมืออย่างทะนุถนอม

...

อาจเป็นเพราะได้รับความเย็นชา จิตใจของลิเลียนจึงไม่สามารถปรับตัวและลืมได้อย่างง่ายดาย ช่วงสองสามวันมานี้เธอจึงดูคล้ายจะซึมเศร้าลง

เมื่ออยู่ที่โรงเรียน เธอก็เริ่มมีอาการเหม่อลอยมากขึ้นเรื่อย ๆ