บทที่ 1173

เมเดลีนจำเสียงนี้ได้ อีกฝ่ายเป็นคนเดียวกับที่โทรมายั่วโมโหเธอทางโทรศัพท์เมื่อวันก่อน ผู้หญิงที่บอกว่าลิเลียนเป็นลูกสาวใบ้ของเมเดลีน!

หลังจากจับได้ ผู้หญิงคนนั้นก็ดูเหมือนว่าจะเตรียมตัวมาอย่างดี ริมฝีปากสีแดงสดของเธอจึงคลี่ยิ้มออกมา “ฉันก็บอกแล้วนี่เอวลีน ว่าอีกไม่นานเราจะได้เจอกัน เซอร์ไพรส์ไหม?”

เมเดลีนบอกไม่ได้ว่าเสียงนั้นเป็นของใคร แต่รอยยิ้มชั่วร้ายนั้นทำให้เธอนึกถึงใบหน้าของใครบางคน

“ยังอยู่หรือเปล่าครับคุณมอนต์โกเมอรี?” เสียงของนักวิจัยส่งมาทางโทรศัพท์

เมเดลีนที่มีความคิดอยากจะถอดแว่นของผู้หญิงคนนั้นออกจึงต้องล้มเลิกความคิดนี้ไป

“ขอโทษค่ะ ฉันกำลังฟังอยู่” เมเดลีนตอบอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ผู้หญิงปริศนาคนนั้นก็หายไปแล้ว และมีเพียงกลิ่นหอมพิเศษที่ยังหลงเหลืออยู่

เธอรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังพยายามหาเรื่องโดยเจตนา เธอจึงไม่เสียเวลาในลานจอดรถอีก

เธอมุ่งความสนใจทั้งหมดไปกับการฟังสิ่งที่นักวิจัยพูด "คุณมอนต์โกเมอรี ผลออกมาแล้วว่าส่วนผสมทั้งหมดในหลอดยาเหล่านั้นไม่เป็นอันตรายครับ แต่ก็มีส่วนประกอบสองอย่างที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน”

“ถ้าฉีดส่วนประกอบทั้งสองนี้เข้าไปในร่างกายของมนุษย์จะมีผลถึงตายไหมคะ?”

“ส่วนประกอบทุกอย่างไม่เป็นอันตรายครับ” นักวิจัยตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ

เมเดลีนถอนหายใจด้วยความโล่งอกเงียบ ๆ

“ขอบคุณค่ะ” เธอแสดงความขอบคุณและวางสาย จากนั้นจึงเดินเข้าไปในลิฟต์

เมื่อเธอเดินไปจนเกือบจะถึงทางเข้าวอร์ด เมเดลีนก็เห็นเจเรมี่เดินไปเดินมาด้วยสีหน้าจริงจัง เธอจึงรีบวิ่งไปหาเขา

“เจเรมี่”

เขาเงยหน้าขึ้น แววตาของเจเรมี่เต็มไปด้วยความกังวล

“เกิดอะไรขึ้นคะ ลิเลียนเป็นอะไรหรือเปล่า?” เมเดลีนถามพลางแอบมองเข้าไปในห้อง

“ลิเลียนจะไม่เป็นอะไร ไม่ต้องห่วง” เจเรมี่ปลอบใจ

แต่เมื่อเขาสัมผัสมือของเมเดลีน เธอก็รู้สึกได้ถึงมือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งของเขา ‘ดูเหมือนว่าเขาเองก็จะกังวลเหมือนกัน’

ผ่านไปกว่าสิบนาทีแพทย์ก็ออกมา

“หมอครับ ลูกสาวผมเป็นยังไงบ้าง?” เจเรมี่รีบถามในทันที