บทที่ 1188

ยาถอนพิษนั่นคือชีวิตของเจเรมี่!

“ทำไมฉันหาไม่เจอล่ะ? ถ้ามันโยนลงมาจากชั้นบน มันต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งที่นี่ มันอยู่ที่ไหน…” เมเดลีนพึมพำกับตัวเอง เธอเกือบจะน้ำตาไหลด้วยความกังวล

เธอเปิดไฟฉายในโทรศัพท์ค้นหาทุกซอกทุกมุม แต่ก็ไม่เป็นผล

ความมืดปรากฏขึ้นเหนือเธอ เมเดลีนรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ออก และการมองเห็นของเธอก็เปลี่ยนเป็นดำมืด

เจเรมี่จะเจ็บหนักกว่านี้หากเธอหาขวดยาไม่เจอ

ไม่ได้

เธอจะต้องหามันให้เจอ!

เมเดลีนกัดกรามแน่นและคิดว่าจะมองหามันจากมุมมองที่แตกต่างออกไปดู เมื่อยืนขึ้นเธอก็รู้สึกว่าเวียนหัว และมีจุดดำ ๆ ปรากฏในวิสัยทัศน์ของเธอ

“ลินนี่!” เจเรมี่หลุดจากภวังค์แล้วรีบเข้ามาพยุงเมเดลีนซึ่งดูเหมือนใกล้จะเป็นลม

หัวใจของเขาเจ็บปวด และเกลียดความจริงที่ว่าเขาไม่สามารถแบกรับความรู้สึกไม่สบายพวกนั้นแทนเธอได้เลย

“คุณกำลังหาอะไรลินนี่? สิ่งนี้สำคัญมากเหรอ? คุณถึงต้องกระโดดลงไปในแม่น้ำ และไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตัวเองขนาดนี้? มันคืออะไรกันแน่?”

เมเดลีนรู้สึกวิงเวียน แต่เธอก็ยังสามารถได้ยินอย่างชัดเจนว่าเจเรมี่พูดเรื่องที่เธอกระโดดลงไปในแม่น้ำ

เขารู้มาตลอด

ต้องมีคนถ่ายวิดีโอไว้แล้วส่งต่อในโลกออนไลน์

หลังจากหยุดพักไประยะหนึ่ง การมองเห็นของเธอก็ชัดเจนขึ้น

เธอกำหมัดและสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนเจเรมี่ “ปล่อยฉันไว้คนเดียวเถอะค่ะ”

เจเรมี่ดึงเธอกลับมาให้เผชิญหน้ากับเขา “ผมจะปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวได้ยังไง? คุณเป็นภรรยาของผม คนที่สำคัญที่สุดสำหรับผมนะ!”

ดวงตาที่แดงก่ำของเมเดลีนสบเข้ากับดวงตาคมกริบของเจเรมี่ เธอเม้มริมฝีปากและกลั้นน้ำตาเอาไว้ขณะตอบว่า “คุณก็เป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉันเหมือนกัน เพราะฉะนั้นฉันต้องหามันให้เจอ!”