บทที่ 1206

เมเดลีนจ้องมองไปยังไรอัน “คุณเป็นคนให้ข้อมูลพวกนั้นกับคนในเน็ตเหรอ?”

“ผมแค่พูดความจริง” ไรอันเอ่ย “เจเรมี่เคยเป็นคู่รักกับลาน่าจริง ๆ นี่ ผมพูดผิดตรงไหน?”

“หุบปาก!” เมเดลีนตะคอกด้วยความโกรธ “คุณและฉันรู้ดี ว่าทำไมสามีของฉันถึงต้องทำตัวสนิทสนมกับลาน่าในตอนนั้น! เขาเสียสละเพื่ออินเตอร์โพลตั้งเท่าไหร่ แต่คุณกลับอ้างว่าพวกเขาเป็นคู่รักกัน? หัวใจของคุณทำไมมันถึงได้เน่าเฟะขนาดนี้ไรอัน!”

ไรอันไม่ใส่ใจกับคำตำหนิของอีกฝ่าย ก่อนจะพูดเตือนสติ “แทนที่จะด่าผมตรงนี้ เอาเวลาไปจ้างทนายดี ๆ ให้เจเรมี่ไม่ดีกว่าเหรอ?”

เขายิ้มในขณะที่มองเมเดลีน ซึ่งยังคงจ้องมองมาที่เขาอยู่ “รอจนกว่าพวกเขาจะเปรียบเทียบลายนิ้วมือบนปืนที่ทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุ เจเรมี่จะไม่มีวันสลัดความผิดออกไปได้ ฆาตกรรมชีวิตคนคนหนึ่งต้องชดใช้ด้วยชีวิต แม้ว่าผมจะให้ยาถอนพิษกับคุณทั้งหมด แต่คุณก็จะไม่มีวันรักษาเขาได้อีก”

ภายใต้แสงจันทร์ รอยยิ้มของไรอันดูชั่วร้ายและมืดมนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อเห็นไรอันจากไปด้วยความมั่นใจ เมเดลีนก็นึกถึงบางสิ่งขึ้นมาในทันที

‘เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ? ถึงแม้ว่าจะให้ยาทั้งหมดกับฉัน ฉันก็จะไม่สามารถช่วยเจเรมี่ได้เหรอ?

‘เพราะเขารู้ดีว่าเจเรมี่อยู่นอกเหนือการช่วยเหลือจากฉัน นั่นเลยเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงใจกว้างพอที่จะให้ยาทั้งหมดมาให้สินะ?!

‘ไรอัน!

‘คุณรู้อยู่แล้วว่าเจเรมี่จะต้องเจอปัญหา!

‘เพราะทุกอย่างมันเป็นกับดักที่คุณสร้างขึ้นมาใช่ไหม?!’

เมเดลีนไม่ทนรออีกต่อไป เธอเดินเข้าไปในสถานีตำรวจและกล่าวอ้างว่ามาประกันตัวเจเรมี่

เนื่องจากไม่มีหลักฐานเพียงพอ ทำให้เมเดลีนสามารถประกันตัวเจเรมี่ตามขั้นตอนการควบคุมตัว และเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ทำได้เพียงยินยอม

หลังจากออกมาจากสถานีตำรวจ เจเรมี่ก็มองไปที่เมเดลีนด้วยสายตารู้สึกผิด “สุดท้ายแล้ว ผมก็ทำให้คุณเป็นห่วงอีกจนได้”

“คุณพูดเรื่องไร้สาระอะไรกันคะ? คุณเป็นสามีของฉันนะ ฉันควรจะเป็นห่วงคุณสิ”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น เจเรมี่ก็มองกลับเข้าไปที่ประตูทางเข้าของสถานีตำรวจแล้วหัวเราะเยาะออกมา