บทที่ 1220

แต่เมื่อเจเรมี่ตื่นขึ้นและสัมผัสถึงครึ่งหนึ่งของเตียงที่ว่างเปล่า จากนั้นเขาก็รู้สึกใจหาย

“ลินนี่?”

เขาพยายามมองหาเมเดลีนในห้องเล็ก ๆ แต่ก็รู้ได้ทันทีเพียงกวาดตาครั้งเดียวว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว

เจเรมี่รีบอาบน้ำแล้วลงไปชั้นล่าง เมื่อเขาพยายามถามพนักงานต้อนรับ คนที่เป็นหัวหน้าก็ได้ยื่นโน้ตให้เจเรมี่

“คุณตื่นแล้วสินะ แฟนของคุณให้เราส่งโน้ตนี้ให้ค่ะ เธอออกไปเมื่อกลางดึกและทิ้งข้อความนี้ไว้ให้คุณ”

เธอจากไปกลางดึก?

หัวใจที่จมดิ่งอยู่แล้วของเจเรมี่รู้สึกเย็นชาอย่างยิ่ง

เขาหยิบโน้ตมาดูและเห็นข้อความ ‘เจเรมี่ ฉันรักคุณ’

เจเรมี่มองลายมือที่เรียบร้อยของเมเดลีน ตัวอักษรเหล่านั้นยังคงสะท้อนอยู่ในดวงตาและได้สลักลงบนหัวใจของเขาแล้ว

เขาจำสิ่งที่เมเดลีนบอกเขาเมื่อคืนนี้แทบจะในทันที “ฉันมีแผนที่จะทำให้ไรอันยอมรับว่าเขาเป็นคนฆ่าลาน่า”

‘โง่จริง ๆ ลินนี่ คุณออกไปหาไรอันเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ และเพื่อชีวิตที่กำลังจะจบลงในไม่ช้าของผมเนี่ยนะ’

เขาเดาได้ทันทีและรู้สึกว่าหัวใจกำลังจมลงสู่ความเจ็บปวด

‘ทำไมคุณโง่แบบนี้นะ ลินนี่?

‘ผมไม่สมควรได้รับมัน’

เจเรมี่โทรหาเมเดลีนทันที ในขณะเดียวกันเขาก็สวมหน้ากากอนามัยและแว่นกันแดดเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนจำตัวเองได้

ทว่าเมื่อเขาโทรหาเธอ กลับสายไม่ว่าง

เจเรมี่คิดว่าเธออาจจะบล็อกเบอร์ของเขาแล้ว ดังนั้นเขาจึงรู้สึกเป็นห่วงเธอมาก

เขารู้ว่าเมเดลีนกำลังวางแผนเข้าหาไรอันและเธอก็ฉลาดไม่น้อย เธอรู้วิธีป้องกันตัวเอง ทว่าคนที่เธอกำลังเผชิญหน้าคือไรอัน เขาเป็นคนที่เลือดเย็นและชั่วร้าย เขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุทุกเป้าหมายที่เขาต้องการ

เจเรมี่ตัดสินใจจะไปหาไรอัน แต่เมื่อเดินผ่านทางเข้าห้างสรรพสินค้า เขาก็ได้ยินใครบางคนเอ่ยชื่อเมเดลีนออกมา

“นั่นเอวลีน มอนต์โกเมอรีไม่ใช่เหรอ ทำไมเธอถึงอยู่กับไรอัน โจนส์ล่ะ?”

เจเรมี่หยุดเดินกะทันหันและมองไปที่ที่ทุกคนกำลังมองอยู่

ข่าวเรียลไทม์กำลังเล่นบนจอแอลอีดีขนาดใหญ่ต่อหน้าเขา

เมเดลีนสวมชุดที่เย้ายวนและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นขณะที่กำลังเดินอย่างตื่นเต้นและมีสีหน้าพึงพอใจอยู่ข้าง ๆ ไรอัน บนใบหน้าของเธอมีแว่นกันแดดประดับอยู่