บทที่ 1238

ฟังจากสิ่งที่ไรอันพูดเมื่อสักครู่นี้แล้วเมเดลีนรู้สึกมั่นใจมาก

“ฉันไม่คิดอย่างนั้น โยริคอาจเป็นแค่หุ่นเชิดของคนคนนี้ก็ได้…”

“คุณกำลังคุยกับใคร?”

การปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันของไรอันขัดจังหวะเมเดลีน

เธอถือโทรศัพท์ขณะที่มองเขาเดินเข้ามาหาอย่างใจเย็น “ไว้ฉันจะพาลิลลี่ออกไปพบคุณสักวัน ตอนนี้ฉันมีเรื่องต้องจัดการ เพราะอย่างนั้นเลยต้องวางสายก่อน”

เมเดลีนเอ่ยอย่างใจเย็นและวางสาย

เมื่อเห็นการจ้องมองด้วยสายตาตั้งคำถามของไรอัน เธอจึงอธิบายเพิ่มเติมนิ่ง ๆ “ฟาเบียนน่ะ เขาชอบลิลลี่มาก เลยโทรมาถามฉันเกี่ยวกับเธอ”

ไรอันพยักหน้าและไม่ถามอะไรอีก

เมเดลีนไม่แน่ใจว่าเขาสงสัยเธอหรือไม่ แต่เธอกำลังเริ่มสงสัยในตัวตนของไรอันแล้ว

ดูเหมือนเธอจะค่อย ๆ เข้าใจว่าทำไมไรอันถึงอยากจะฆ่าเจเรมี่มากขนาดนี้

เขาดูเป็นคนดีอ่อนโยนและไม่สนใจเรื่องทางโลก ทว่าตัวตนที่ซ่อนอยู่กลับน่ากลัวและคาดเดาไม่ได้

เมเดลีนใช้เวลาสองวันอย่างสงบในบ้านของไรอัน

ข่าวเกี่ยวกับเธอและไรอันเองก็กำลังแพร่กระจายบนอินเทอร์เน็ตด้วยเช่นกัน

เมเดลีนได้รับแจ้งว่าคดีความของเจเรมี่ได้กำหนดวันขึ้นศาลไว้แล้ว

ขณะที่ไรอันออกไป เธอจึงใช้โอกาสนี้กลับไปยังคฤหาสน์วิทแมน

บังเอิญว่าคาเลนไม่อยู่ที่นั่นพอดี เมเดลีนจึงโล่งใจเล็กน้อย ไม่อย่างนั้นคาเลนคงได้ตำหนิเธออีกแน่

เธอไปเยี่ยมลูก ๆ ทั้งสาม แต่กลับพบว่าลิเลียนดูหดหู่ยิ่งกว่าเดิม

เธอยังคงไม่พูดอะไรและวาดรูปเท่านั้น

เมเดลีนรู้ว่าวิธีเดียวที่จะแก้ไขบาดแผลของเด็กคนนี้ได้คือการพาเจเรมี่กลับบ้าน

ก่อนที่คาเลนจะกลับมา เมเดลีนก็กลับออกไปก่อนแล้ว