บทที่ 1266

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมอง และได้เห็นแววเป็นประกายซึ่งอยากจะเอาชนะของไรอัน

‘เขาดื้อด้านจริง ๆ’

ทันใดนั้นไรอันก็คว้านิ้วเรียวที่มีเลือดออกของเมเดลีนมาไว้ในมือ

เธอพยายามชักมือกลับเพราะไม่อยากให้เขาจับมื่อเธอไว้แน่น จากนั้นไรอันก็ก้มลงประทับริมฝีปากลงที่บาดแผลบนนิ้วเธอทันที ราวกับว่ากำลังพยายามที่จะรักษามัน

“คุณกำลังทำอะไร?” เมเดลีนรู้สึกกระวนกระวายในขณะที่ใช้กำลังที่เหลืออยู่ผลักไรอันออกไป

ไรอันเลียริมฝีปากที่เปื้อนเลือดเบา ๆ รสชาติของเลือดสดจากปลายนิ้วเธอทำให้มีรอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าขาวของเขาดูราวกับเขาเป็นปีศาจ

เมเดลีนไม่เคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้มาก่อน เธอจึงรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งร่าง

รอยยิ้มของเขากว้างมากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นความกลัวในแววตาของอีกฝ่าย

“คิดว่าคุณกลัวไม่เป็นซะอีก แต่ก็มีกลัวบ้างสินะ” ไรอันขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น ขณะที่ร่างบางเองก็ก้าวถอยหลังทีละนิดแสดงออกชัดเจนว่าต่อต้านเขา “ลืมไปแล้วเหรอว่าเลือดของคุณมีค่ามากแค่ไหน เพราะแบบนั้นคุณควรจะต้องดูแลตัวเองให้ดีที่สุด”

ยิ่งเมเดลีนมองไรอันเธอก็ยิ่งเดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

ไรอันไม่สนใจแววตาที่อยากรู้อยากเห็นของอีกฝ่ายนัก ก่อนที่จะโน้มศีรษะลงมาหอมแก้มเธอ ทว่าเมเดลีนหลบได้ทัน ทำให้ไรอันไม่สามารถทำอะไรได้อย่างที่ใจหวัง และได้เพียงสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่โชยมาจากปลายผมของเมเดลีนเท่านั้น

เขาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาดูอ่อนโยน “ทำแผลแล้วพักผ่อนซะนะ ดูแลตัวเองดี ๆ เพราะอีกสองวันผมจะพาคุณไปพบคนสำคัญสองคน ผมแน่ใจว่าคุณจะต้องเซอร์ไพรส์แน่”

เมเดลีนหมุนตัวเดินหนีออกไปโดยไม่สนใจเขา

ไรอันเองก็อยู่ตรงนั้นต่ออีกไม่นาน เขาเปิดประตูแล้วสั่งสาวใช้ให้เข้าไปทำแผล เสิร์ฟอาหาร และทำความสะอาดห้องให้กับเมเดลีน

ขณะที่มองออกไปนอกหน้าต่างริมฝีปากของเขาก็โค้งขึ้นเล็กน้อย

‘จะไม่มีใครเจอที่นี่ และจะไม่มีใครขัดขวางชัยชนะที่ฉันจะได้รับเช่นกัน’

…