บทที่ 1273

เมเดลีนมองไรอันด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ราวกับว่ากำลังถูกอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นผูกมัดอยู่

เมเดลีนมองตรงไปที่ประตูแล้วค่อย ๆ ก้าวเข้าไปเรื่อย ๆ

การเต้นของหัวใจเธอเริ่มผิดจังหวะด้วยความกังวลขณะที่เริ่มคาดเดาไปว่าจะเจอกับอะไร

เธอก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว และเมื่อถึงทางเข้าเสียงคนรินน้ำก็ดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยใบหน้าที่เธอได้แต่เฝ้าฝันถึงอยู่ทุกค่ำคืน

ดวงตาของเมเดลีนเริ่มแดงและพยายามใช้มือพยุงตัวเองเอาไว้ตรงประตูทางเข้า

“พ่อ…”

ฌอนที่เพิ่งเทน้ำใส่แก้วให้ตัวเอง เมื่อได้ยินใครบางคนเรียกว่า ‘พ่อ’ หัวใจของเขาก็เต้นไม่เป็นจังหวะทันที

เขาหันกลับไปมองด้วยท่าทีสบาย ๆ และเมื่อเห็นเมเดลีนยืนอยู่ข้างประตู แก้วที่อยู่ในมือของเขาก็ร่วงลงบนพื้นทันที

เพล้ง!

แก้วตกลงกระทบกับพื้นและแตกกระจายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เมื่อได้ยินเสียงวุ่นวายด้านนอก เอโลอิสก็รีบวิ่งออกมาหาด้วยความกังวลและหวาดกลัว “เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ฌอน มีอะไรเหรอ?”

ฌอนจับมือของเอโลอิส ดวงตาของเขามีน้ำตาคลอแล้วชี้ไปที่เมเดลีนที่กำลังเดินเข้ามาผ่านทางประตู

“ดูนั่นสิ เอโลอิส ดูสิว่าใครอยู่ที่นี่! ลูกสาวที่คุณเอาแต่บ่นคิดถึงทั้งวันทั้งคืนอยู่ตรงนี้แล้ว!” ฌอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เอโลอิสมองไปยังทิศทางที่ฌอนชี้ไป เธอยืนชะงักนิ่งอยู่อย่างนั้นและจ้องมองเมเดลีนนิ่ง

ดวงตาของเมเดลีนแดงก่ำ ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหาฌอนและเอโลอิสอย่างรวดเร็ว “แม่คะ พ่อคะ! ตัวจริงใช่ไหมคะ? หนูไม่ได้ฝันไปใช่ไหมคะ?”