บทที่ 1291

สิ่งที่เมเดลีนคาดหวังให้เกิดเป็นอย่างสุดท้ายคือการที่อยู่ดี ๆ ไรอันก็โผล่มาที่นี่

เขาพูดอย่างชัดเจนว่ามีบางอย่างต้องจัดการ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาบอกคนขับรถให้ไปส่งพวกเธอแทน แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ตอนนี้ได้?

ริมฝีปากบางของไรอันคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของเมเดลีน “แปลกใจมากใช่ไหม?” เขาเสริม “ผมเองก็แปลกใจมากเหมือนกัน ใครจะไปคิดว่าคุณจะฉลาดขนาดนี้จริงไหม?”

“ไรอัน!” เจเรมี่ไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตัวเอง เขาสะกดกลั้นความเจ็บปวดเหล่านั้นและรีบวิ่งเข้ามายืนขวางเพื่อปกป้องเมเดลีนเอาไว้

ดวงตาคมดุจนกอินทรีจ้องไปที่ไรอันนิ่ง

“สู้กับฉันอย่างลูกผู้ชายสิ อย่าเอาภรรยาฉันมาขู่”

“ภรรยาแกงั้นเหรอ?” ไรอันเย้ยหยัน “คงลืมไปแล้วสินะว่าเอวลีนเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉันมากว่าครึ่งปีแล้ว”

เมเดลีนต้องยอมรับว่าในตอนที่เธอรู้ว่าเจเรมี่เป็นคนจุดไฟเผาคฤหาสน์มอนต์โกเมอรีและฆ่าพ่อแม่ของเธอ เธอก็ตั้งใจแน่วแน่ที่จะตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาโดยไม่สนว่าเขาจะร้องขออย่างไร

จากนั้นไรอันก็ปรากฏตัว เขาเข้ามาช่วยเหลือและมอบความอบอุ่นให้ เมื่อเขาขอแต่งงาน เธอจึงตอบตกลง

แต่ตอนนี้เมื่อคิดถึงเรื่องนั้นอีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นความใจดีหรือการดูแลเอาใจใส่อย่างเต็มที่ ทุกสิ่งที่ผู้ชายคนนี้ทำล้วนแต่มีแรงจูงใจอื่น ๆ ซ่อนเร้นอยู่ทั้งสิ้น

ไรอันบอกว่าเขาชอบและคลั่งไคล้ในตัวเธอ แต่น่าจะถูกต้องมากกว่าหากบอกว่าเขาต้องการใช้และควบคุมเธอ

ประกายในดวงตาของเมเดลีนหม่นลง ขณะที่เดินเข้าไปหาไรอันอย่างไม่เกรงกลัว “คุณต้องการอะไรไรอัน? ทำไมต้องทำแบบนี้? สู้กันซึ่ง ๆ หน้าได้แล้ว ไม่มีเหตุผลที่คุณจะต้องอ้อมค้อมอีกต่อไปแล้ว”

“กลับมาลินนี่” เจเรมี่รั้งมือของเธอไว้ให้กลับมาหาเขา

ไรอันมองภาพนั้นแล้วจ้องมองไปในแววตาของเมเดลีน “ถ้าบอกแล้วคุณจะช่วยผมได้เหรอ?”

“คุณก็ต้องบอกฉันก่อน” เมเดลีนไม่เกรงกลัว

ไรอันยิ้มเยาะ แววตาเย็นเยียบเป็นประกายน่ากลัว

“ผมอยากให้เจเรมี่ตายและอยากให้คุณอยู่เคียงข้างในฐานะผู้หญิงของผมตลอดไป เอวลีน”

เมเดลีนพูดไม่ออกเพราะคาดไม่ถึงกับคำตอบของไรอัน