บทที่ 1297

ไรอันดึงร่างบางกลับมา แต่เมเดลีนไม่สนใจว่าเขาอยากให้เธอดูอะไรอีกแล้ว สิ่งเดียวที่ต้องการรู้คือฌอนและเอโลอิสจะยังปลอดภัยดีไหม

ถึงอย่างนั้นดูเหมือนว่าไรอันจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ เขารีบเชื่อมต่อโทรศัพท์กับหน้าจอบนรถจากนั้นภาพเหตุการณ์หนึ่งก็แสดงให้เมเดลีนเห็นตรงหน้าเธอ...

ภาพคนทั้งสามกำลังคุยและวางแผนหลบหนีจากในห้องเมื่อวานนี้ ทั้งภาพและเสียงมันชัดเจนว่าเป็นพวกเขา

เมื่อเห็นอย่างนั้นเมเดลีนก็รู้สึกชาไปทั้งตัว

เธอรีบหันไปมองไรอันที่มีความมั่นใจมากอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง “คุณติดกล้องไว้ในห้องฉันเหรอ?”

ไรอันแสยะยิ้มเฉยชาและเห็นสายตาหวาดกลัวของอีกฝ่าย “หลักฐานมันชัดเจนอยู่แล้วนะ ว่าคุณไม่ได้เรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเองเลย”

เมเดลีนไม่คิดว่าไรอันจะติดตามทุกความเคลื่อนไหวของเธอขนาดนี้ แม้กระทั่งห้องซึ่งเป็นสถานที่ส่วนตัวของเธอเอง!

หญิงสาวรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว เธอยกมือขึ้นอยากจะตบผู้ชายตรงหน้าแรง ๆ ทว่ากลับโดนอีกฝ่ายจับข้อมือเอาไว้แน่น

นัยน์ตาของไรอันเต็มไปด้วยประกายความพอใจ ทว่าความพอใจนั้นกลับทำให้คนมองต้องหนาวเย็นไปถึงกระดูก

“คุณอาจจะฉลาดนะเอวลีน แต่ผมก็ไม่ใช่คนโง่เหมือนกัน ผมแค่กำลังจะบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันมาจากการที่คุณกล้าล้ำเส้นของผม”

เขามองไปยังอุบัติเหตุทางรถยนต์เบื้องหน้าที่มีฌอนและเอโลอิสติดอยู่ในนั้นขณะที่พูด

“นี่คือบทลงโทษของคุณ”

หัวใจของเมเดลีนจมดิ่งลงขณะจ้องมองไฟกะพริบของรถที่อยู่ด้านหน้าเธอ หญิงสาวดึงแขนออกจากการเกาะกุมแล้วเปิดประตูลงรถไปอย่างลนลาน

ท่ามกลางสายฝน เธอวิ่งไปยังรถที่โดนชนจนพลิกคว่ำ

เมื่อมองผ่านหน้าต่าง เมเดลีนก็เห็นอยย่างชัดเจนว่าตอนนี้ฌอนและเอโลอิสกำลังหมดสติอยู่ที่เบาะหลังคนขับ