บทที่ 1299

หน้าอกของฌอนแน่นขึ้นเมื่อได้ยินคำอ้อนวอนอันน่าสะเทือนใจของผู้เป็นลูกสาว

“อย่าร้องไห้เอวลีน พ่อไม่เป็นไร” เขาปลอบโยนด้วยสายตาที่สงบนิ่ง “พ่อไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะทำได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ!”

ฌอนจ้องมองไรอันอย่างไม่เกรงกลัว

“หยุดพูดเถอะค่ะพ่อ ไม่มีอะไรหยุดเขาได้อีกแล้ว เขาจะ…” เมเดลีนส่ายหน้าอย่างรุนแรงราวกับว่าชีวิตของเธอขึ้นอยู่กับมัน ความกลัวก่อเกิดขึ้นเต็มหัวใจของเธอ ขณะที่มองกลับไปยังปีศาจร้ายด้วยดวงตาที่แดงก่ำของเธอ

“ปล่อยพ่อฉัน ไรอัน ฉันสัญญาว่าจะเกลี้ยกล่อมให้เขาเลิกขัดคำสั่งของคุณเอง! ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อและแม่ของฉัน คุณจะไม่มีวันควบคุมฉันได้อีก!”

เมเดลีนเอ่ยขอร้องอย่างลนลาน ก่อนจะลงเอยด้วยการขู่อีกฝ่ายแทน

ไรอันดูหวั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นน้ำตาบนใบหน้าของหญิงสาว

“ผมจะปล่อยเขาถ้ามันเป็นสิ่งที่ภรรยาของผมต้องการ แต่เขาต้องเรียนรู้และจำเอาไว้ว่าตัวเองและคุณเป็นใคร ถ้าคิดจะมาเป็นศัตรูกับผม ฝ่ายที่ต้องทนทุกข์ทรมานก็คือพวกคุณเอง”

จากนั้นเมเดลีนก็ได้ยินเสียงดังก่อนจะตามมาด้วยเสียงโอดครวญอย่างเจ็บปวดของฌอน

หัวใจของเมเดลีนหล่นวูบทันทีและรีบหันกลับไปมองทันที!

ฌอนโดนกระสุนเจาะเข้าที่ขาจนเลือดกระฉูดย้อมกางเกงจนเป็นสีแดง จากนั้นบริเวณที่เขายืนก็เต็มไปด้วยเลือดสีแดงสดที่นองอยู่บนพื้น

“พ่อ!”

เมเดลีนรู้สึกเหมือนมีมีดแหลมทิ่เข้าที่หัวใจอย่างรุนแรง เธอมองฌอนที่ล้มลงพื้นในสภาพใกล้หมดสติท่ามกลางสายฝนพลางน้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างไม่ขาดสาย

เธอใช้กำลังทั้งหมดที่มีดิ้นให้หลุดออกจากการเกาะกุมของไรอัน ทว่าก็สู้แรงของเขาไม่ได้เลย

“นี่คือราคาสำหรับการพยายามหนีของคุณนะ เอวลีน”

ไรอันกระซิบเตือนที่ข้างหู ก่อนที่เขาจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

เมื่อเป็นอิสระ เมเดลีนก็รีบพุ่งเข้าไปหาฌอนทันที ด้วยถนนที่ลื่นจึงทำให้ร่างบางเสียหลักล้มลงไปกระแทกกับพื้นอย่างแรง

มีรอยบาดเล็ก ๆ หลายแห่งบนฝ่ามือ ทว่าก็ไม่มีสิ่งไหนสำคัญไปกว่าชีวิตของผู้เป็นพ่อ เมเดลีนยันตัวลุกขึ้นจากความเจ็บปวดแล้ววิ่งเข้าไปหาฌอนอย่างรวดเร็ว เธอคุกเข่าลงกับพื้นพลางดึงฌอนเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง

“พ่อคะ! พ่อ!”

หัวใจของเมเดลีนเจ็บปวดเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นฌอนกำลังค่อย ๆ หมดสติลงไป