บทที่ 1301

ไรอันอดที่จะหัวเราะกับท่าทางนั้นไม่ได้ “คิดว่าผมจะฆ่าคุณงั้นเหรอ?” เขายิ้ม “ผมจะทำร้ายคุณได้ยังไง?”

ไม่ใช่งั้นเหรอ?

เมเดลีนคิดว่าคำพูดของเขาไร้สาระเกินไปสำหรับเธอ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเอาแต่ทำร้ายเธอ

ไรอันตบลงที่จุดเดิมบนเตียงอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “กลับมานั่งสิ”

เมเดลีนมองกรรไกรในมือของไรอัน แล้วก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากเชื่อฟังอีกฝ่าย

ไรอันโน้มตัวไปหาเธอแล้วเริ่มสางนิ้วผ่านผมที่ยังเปียกชื้นของเธอ

“คุณอยู่กับเจเรมี่มานานแล้ว ผมแน่ใจว่าเขารักคุณมากจนสามารถยอมสละชีวิตเพื่อคุณได้”

เมเดลีนไม่เข้าใจสิ่งที่ไรอันพยายามจะพูด แต่เธอรู้สึกได้ถึงนิ้วของเขาที่ประสานเข้าไปกับปอยผมของเธอ

เธอขยะแขยงและอยากจะหนีไปให้ไกล แต่ที่เธอทำได้คือกำหมัดแน่นเท่านั้น เธอพยายามบังคับตัวเองให้ไม่สนใจการกระทำของอีกฝ่าย

“ด้วยความรักที่เขามีต่อคุณ ผมแน่ใจว่าเขารู้ทุกรายละเอียดเกี่ยวกับตัวคุณใช่ไหม? เช่น… ไฝที่หน้าอกข้างซ้ายของคุณ?”

ใบหน้าของเมเดลีนซีดลงยิ่งกว่าเดิม

เธอกำผ้าเช็ดตัวแน่นโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าไรอันเคยได้ยินหรือเห็นด้วยตัวของเขาเอง

ไรอันรับรู้ความไม่สบายใจผ่านดวงตาคู่สวยของเมเดลีน เขาจึงจับและยกผมของเธอขึ้นด้วยรอยยิ้ม “นับจากนี้ไปคุณจะค่อย ๆ ห่างเหินจากเจเรมี่ วิทแมน และคุณจะเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น คุณนายโจนส์”

จากนั้นเขาก็ยกกรรไกรขึ้นมาตัดผมยาวของเมเดลีนทันที

กรรไกรคมกริบตัดผมยาวสลวยของเมเดลีนแยกออกจากกันอย่างแม่นยำ

ปลายผมยาวที่โดนตัดร่วงหล่นลงบนพื้นราวกับสายสัมพันธ์ที่ยึดเธอและเจเรมี่ไว้ด้วยกันได้ถูกตัดขาดออกจากกัน

เมเดลีนหยุดอีกฝ่ายไว้ไม่ทัน และรู้สึกได้ว่าผมยาวที่ดำขลับของเธอได้ถูกตัดจนสั้นประบ่า

“ผมแค่สงสัยว่าเจเรมี่จะจำคุณได้ไหมหลังจากที่เห็นลุคใหม่ของคุณแล้ว?” ไรอันยิ้มและโยนกรรไกรทิ้ง ก่อนที่เขาจะเรียกสาวใช้มาเป่าผมของเมเดลีนให้แห้ง

เมเดลีนนั่งนิ่งอยู่กับที่เหมือนตุ๊กตาที่กำลังรอความเมตตาของผู้อื่น