บทที่ 1310

เมเดลีนรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดเพื่อหลีกหนี แต่ก็ทำไม่ได้อย่างที่ใจหวังเพราะเธอไม่ได้ทานอะไรมาเลยตลอดทั้งวันและยังต้องเจอการทรมานต่าง ๆ ของไรอันอีก

“คนสารเลว!”

เมเดลีนตวาด แต่ไรอันจับที่หลังศีรษะเพื่อกันไม่ให้เธอหนี สุดท้ายไรอันก็จูบลงที่แก้มเธออีกครั้ง

การกระทำนั้นเหมือนศรนับพันปักอกเจเรมี่

ผมสั้นของเมเดลีนร่วงลงมาปรกหน้าท่ามกลางการต่อสู้ แต่เจเรมี่ก็เห็นได้ชัดเจนว่าคนที่เขารักกำลังร้องไห้

“มันเจ็บใช่ไหมล่ะ เจเรมี่? หากแกไม่อยากให้เอวลีนทรมาน ก็โอนหุ้นทั้งหมดของวิทแมน คอร์ปอเรชั่นมาเป็นชื่อฉัน แล้วประกาศต่อสาธารณชนว่าวิทแมน คอร์ปอเรชั่นล้มละลายแล้ว”

ดวงตาของไรอันเต็มไปด้วยความก้าวร้าว

ใบหน้าที่เปียกโชกไปด้วยน้ำตาของเมเดลีนมองเจเรมี่อย่างแน่วแน่ “อย่าไปฟังเขานะ เจเรมี่! เขาจะไม่ปล่อยฉันไปแม้ว่าคุณจะทำตามความต้องการทั้งหมดของเขาแล้วก็ตาม อย่าให้คนสารเลวนี่ได้อะไรไปนะ!”

การหายใจเริ่มติดขัดเมื่อเห็นใบหน้าเศร้าหมองของเมเดลีน

แม้จะรู้ดีว่าไรอันเชื่อถือไม่ได้ แต่เจเรมี่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามที่อีกฝ่ายพูด

เขาจะไม่ยอมทิ้งความหวังที่จะทำให้เธอไม่เป็นไรไป

“ฉันจะให้ทุกอย่างที่แกต้องการ ตราบใดที่แกปล่อยลินนี่ไว้ตามลำพัง ไรอัน แม้แต่ชีวิตฉันก็ให้ได้ เพราะฉะนั้นหยุดแตะต้องเธอได้แล้ว!” เจเรมี่ตอบกลับ

ไรอันคลี่ยิ้มด้วยความพอใจ

เมเดลีนส่ายหัวราวกับว่าชีวิตของเธอขึ้นอยู่กับมัน “ไม่ เจเรมี่ ฉันไม่เห็นด้วย! ฟังฉันนะ คุณจะยอมเขาไม่ได้ เพราะเขาไม่เคยคิดที่จะปล่อยฉันไป ฉันจะอยู่ไปเพื่ออะไรถ้าคุณยอมมอบชีวิตให้เขาล่ะ?”

“ลินนี่!”

สีหน้าของไรอันขรึมลงเมื่อได้ยินที่เธอพูด