บทที่ 1318

เจเรมี่ตั้งสติแล้วค่อย ๆ อุ้มร่างบางออกมาจากรถ ในขณะที่กำลังพาเมเดลีนออกไปนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นชายอีกคนนอนอยู่ที่เบาะคนขับ ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนขับรถคันนี้

ทว่าชายหนุ่มก็ไม่สนใจเพราะความกังวลทั้งหมดของเขามุ่งตรงมาที่เมเดลีนซึ่งกำลังหลับอยู่เท่านั้น

“อดัม เกิดอะไรขึ้นกับลินนี่? ตอนอยู่ในรถคุณยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับผม”

“ไม่ต้องกังวลไป ตอนนี้เธอเพิ่งหลับเพราะผมฉีดยาให้ รวมถึงคนขับด้วย ไม่อย่างนั้นผมคงกลับไปที่วิลล่าเร็วขนาดนั้นไม่ได้ใช่ไหม?”

อดัมอธิบายต่อ “คุณพาเอวลีนกลับไปกับคุณก่อน ผมโทรหาตำรวจแล้ว อีกไม่นานพวกเขาจะเข้ามาจับกุมคนขับรถของไรอันคนนี้”

ขณะที่พูด อดัมก็หยิบนามบัตรออกมายัดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อตัวนอกของเจเรมี่

“นี่คือข้อมูลติดต่อผม หากคุณมีคำถามอะไรสามารถโทรหาผมได้ ตอนนี้ผมต้องกลับไปจัดการเรื่องส่วนตัวบางอย่างก่อน” อดัมหันหลังเดินกลับออกไปอย่างไร้กังวล

“อดัม” เจเรมี่หยุดเขาไว้ “ทำไมคุณถึงอยู่กับไรอัน? คุณกำลังทำอะไรกันแน่? ตกลงแล้วคุณเป็นคนยังไงกันแน่?”

อดัมหยุดเดินหลังจากฟังคำถามของเจเรมี่ เขายิ้มจาง ๆ แล้วยกยิ้มมุมปากขึ้น

“ทุกคนต่างก็มีเรื่องราวของตัวเองที่ไม่สามารถบอกใครได้ ผมเองก็เช่นกัน”

เขายิ้มในขณะที่มองตอบเจเรมี่ซึ่งมีสายตาเต็มไปด้วยคำถาม

“ผมไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนดีขนาดนั้น แต่ผมก็คิดว่าผมเป็นหมอที่ดีนะ”

หลังจากที่พูดจบ อดัมก็เดินจากไปในขณะที่สายลมพัดผ่านชายเสื้อโค้ทสีขาวของเขาเบา ๆ เจเรมี่มองอดัมและรู้สึกถึงความชื่นชมขึ้นมาในทันใด

บางทีอดัมอาจไม่เคยทำร้ายพวกเขาเลย

แต่ตรงกันข้าม เขาช่วยชีวิตทุกคนเอาไว้

อย่างไรก็ตามจนถึงตอนนี้เจเรมี่ก็ยังไม่สามารถสรุปเรื่องนี้ได้อย่างสมบูรณ์ มันยังมีคำถามมากมายเกี่ยวกับยาพิษพวกนั้น บางทีอาจมีความลับเรื่องยาพิษและยาถอนพิษพวกนั้นอยู่