บทที่ 1320

อดัมวิเคราะห์อาการของเมเดลีนก่อนจะพูดขึ้นว่า “อาการของเธอดูเหมือนจะร้ายแรงกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย แต่มันไม่ได้ทำให้เธอลืมคุณไปจนหมด”

เจเรมี่เม้มปากเข้าหากันแน่นกำลังข่มซ่อนความโกรธที่แทบจะทะลักเอาไว้ภายใน

“ไรอันเป็นคนบังคับเธอจนเธอกลายเป็นแบบนี้ใช่ไหม? คนสารเลวนั่นทำอะไรกับลินนี่บ้าง?” เจเรมี่ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ เขาพยายามควบคุมอารมณ์แล้ว แต่เขาไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เลย

ในขณะที่อดัมค่อนข้างสงบกว่ามากด้วยฐานะผู้สังเกตการณ์ หลังจากคิดเสร็จในที่สุดเขาก็ได้บอกความจริงอันโหดร้ายกับชายหนุ่ม

“ตลอดเวลามานี้เธอได้รับบาดเจ็บมากมายจากฝีมือของไรอัน

“ไรอันคิดว่าเอวลีนดื้อรั้นและแข็งแกร่งเกินไป เขาจึงหวังว่าจะทำทุกอย่างให้เอวลีนเชื่อฟังและทำตามที่เขาต้องการทุกอย่าง นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมไรอันจึงจัดการความดื้อรั้นของเธอด้วยวิธีการแบบนั้น

“วิธีการของเขาคือการบังคับให้เธอทำในสิ่งที่เธอไม่ต้องการ โดยใช้พ่อกับแม่ของเธอเข้ามาขู่”

เมื่อได้ยินแบบนั้นเส้นเลือดก็ปูดขึ้นมาบนหน้าผากของเจเรมี่อย่างเห็นได้ชัด

เขากำหมัดแน่นจนเล็บเกือบทะลุเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ

หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่สามารถระบายมันออกมาได้

“คุณเห็นผ้าพันแผลพันรอบเท้าขวาของเธอใช่ไหม?” อดัมถามขณะมองไปทางห้องนอน

“แผลนั่นมาจากการที่เธอต้องการต่อต้านไรอัน แล้วหนีไปทั้ง ๆ เท้าเปล่าจนพลาดไปเหยียบเศษแก้ว แต่ก็เพื่อช่วยตัวเองให้รอดจากหายนะ เธอทนความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเพื่อที่จะดึงเศษแก้วอันนั้นออกมาจ่อคอไรอัน”

เจเรมี่สังเกตเห็นว่าเท้าของเมเดลีนได้รับบาดเจ็บ แต่ก็ไม่คาดคิดว่าเบื้องหลังอาการบาดเจ็บของเมเดลีนจะรุนแรงมากขนาดนี้

“ไรอันตัดผมของเธอเพราะเขาต้องการให้เอวลีนอยู่กับเขาด้วยภาพลักษณ์ใหม่”

“ไรอัน โจนส์”

เจเรมี่กัดฟันแน่น พยายามระงับไฟที่ลุกโชนอยู่ในใจอย่างรุนแรง

“ตอนนี้ยังไม่มีวิธีรักษาเธอ แต่บางทีวิธีที่ดีที่สุดคือการอยู่กับเธอ เพราะคุณคือความเชื่อมั่นและความหวังเดียวของเธอ”

ความเชื่อมั่นและความหวัง