บทที่ 1326

เสียงทุ้มต่ำและน่าหลงใหลของเขาเคลื่อนผ่านหูเมเดลีนราวกับสายลมในคืนฤดูร้อน

ยิ่งทำให้ร่างบางต้องตกอยู่ในภวังค์ ขณะมองดูใบหน้าหล่อเหลาค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาหา

เจเรมี่กดริมฝีปากของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของเมเดลีนเบา ๆ และเป็นไปตามคาด เธอไม่ได้ต่อต้านอะไรเขา

อัตราการเต้นของหัวใจเจเรมี่เริ่มไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะคว้าเอวบางแล้วจูบเธออีกครั้ง

ดวงตากลมสวยเบิกกว้างทันที ทว่าเมเดลีนก็ปล่อยให้เจเรมี่ทำอย่างที่ใจเขาต้องการและไม่ขัดขืน

เจเรมี่รู้สึกมีความสุขเล็ก ๆ ที่เมเดลีนยอมจำนนต่อเขาโดยดี

เขารู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง บางทีแม้ว่าเธอจะจำไม่ได้ว่าเจเรมี่หน้าตาเป็นอย่างไร แต่เธอก็ยังมีความรู้สึกที่ดีต่อสัมผัสของเขาอยู่เสมอ ดังนั้นเธอจึงไม่ต่อต้านเขามากเหมือนเมื่อก่อน

เจเรมี่นอนลงโดยมีเมเดลีนอยู่ในอ้อมแขน เขาค่อย ๆ ดึงเชือกผูกเอวของเสื้อคลุมอาบน้ำเธอออก แต่ทันใดนั้นมือเรียวก็รีบดึงมือเขาออกทันที

เขาลืมตาก่อนจะเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีลุกลี้ลุกลน ดวงตากลมเต็มไปด้วยความตระหนก

“มีอะไรหรือเปล่า ลินนี่?” เขาลูบแก้มเธออย่างเป็นห่วง

เมเดลีนผละออกจากอ้อมแขนเขา “นี่ฉันทำอะไร? นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่?” เธอถามตัวเองด้วยความงุนงง ก่อนจะกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งไปที่ประตู “เจเรมี่ ฉันจะไปหาเจเรมี่! เจเรมี่!”

“ลินนี่”

เจเรมี่พยายามไล่ตามเธอไปทันที พลางรู้สึกเสียใจว่าทำไมเขาถึงหักห้ามใจตัวเองไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งที่เขาทำ เธอก็คงไม่มีปฏิกิริยาอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

‘ทำไมฉันถึงกระตุ้นเธอในเวลาแบบนี้?’

เจเรมี่รู้สึกเกลียดที่ตัวเองทำแบบนั้น

เมเดลีนวิ่งไปที่ประตูและจากไป แต่ก่อนที่เธอจะออกไปพ้นประตู จู่ ๆ เจเรมี่ก็รู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจ และเริ่มหายใจไม่ออก

เขารู้สึกได้ถึงพิษร้ายในร่างกายที่กำลังทรมานเขาอีกครั้ง

“ลินนี่”