บทที่ 1328

“ถ้าเป็นความลับ ผมจะบอกคนอื่นง่าย ๆ ได้ยังไง?” ดูเหมือนอดัมจะไม่ได้อยากบอกรายละเอียดเพิ่มเติม ทว่าเขาก็ไม่ได้ปิดบังเช่นกันว่ามันคือความลับ เขาสบตากับเจเรมี่อย่างมีเลศนัยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจเรมี่ ถ้าผมบอกคุณว่า ผมไม่ได้เป็นคนสร้างยาพิษนี่ขึ้นมา คุณจะเชื่อผมไหม?”

หากเป็นเมื่อก่อน แน่นอนว่าเจเรมี่คงจะไม่เชื่อ

แต่ตอนนี้เขากลับตอบได้อย่างไม่ลังเล “เชื่อสิ”

แววตาของอดัมเป็นประกายเมื่อได้รับคำตอบ และมีความเศร้าหมองปรากฏขึ้นบนใบหน้าดูดีของเขาแทน

“รู้ไหมว่าทำไมผมถึงอยากเป็นหมอ?”

เจเรมี่ครุ่นคิดก่อนจะตอบ “เกี่ยวข้องกับพ่อแม่ของคุณหรือเปล่า?”

อดัมไม่แปลกใจเลยที่เจเรมี่จะคาดเดาเช่นนั้น “ดูเหมือนว่าคุณคงสืบประวัติผมมาแล้วสินะ”

“ผมอ่านประวัติของคุณกับไรอันแล้ว” เจเรมี่ยอมรับอย่างใจกว้าง

อดัมจึงยิ้มจาง ๆ แล้วหลุบตาลงเล็กน้อย แสงสะท้อนบนแว่นทำให้ยากที่จะมองเห็นดวงตาและสีหน้าที่แท้จริงของอดัมในตอนนี้

“ตั้งแต่วินาทีที่ผมได้เป็นหมอ ผมสาบานกับตัวเองว่า ผมจะใช้ทั้งชีวิตช่วยเหลือรักษาคนเจ็บและช่วยชีวิตคนที่กำลังจะตาย แต่หลังจากนั้นผมก็ตระหนักได้ว่า หมอไม่ใช่พระเจ้า และยังมีอะไรที่เราทำไม่ได้ เมื่อเป็นโรคที่รักษาได้ยาก"

เขาหยุดพูดและเงยหน้ามองตาเจเรมี่

“ยาที่ผมให้เอวลีน และยาที่เพิ่งฉีดให้คุณไปเมื่อกี้นี้ไม่ใช่สิ่งทดลองอะไร แต่มันเป็นยาที่ผ่านการทดสอบมาแล้วอย่างเข้มงวดและได้มาตรฐาน

“สิ่งที่เรียกว่าการทดลองเป็นเพียงการแสดงเท่านั้น

“ผมคิดว่าผมให้ความเคารพชีวิตมากกว่าพวกคุณทุกคนเสียอีก อย่างน้อยผมก็จะไม่ทำในสิ่งที่ทั้งคุณและเอวลีนกำลังทำ การเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยกันและกัน”

คำพูดของอดัมจับใจเจเรมี่อย่างลึกซึ้งและทำให้เขามีความหวัง

“ถ้าอย่างนั้น ผมจะรอดหรือเปล่า?”

“แน่นอน เพราะผมจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แน่” อดัมพูดอย่างมั่นใจ