บทที่ 133

เมื่อเธอพูดอย่างนั้น ใบหน้าอันงดงามของเจเรมี่ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ดวงตาของเขาจ้องมองเธออย่างทะลุปรุโปร่ง “มาเดลีน เธอพูดว่าอะไร? ความหมายของมันคืออะไร?”

เมื่อคิดว่าเธอจะตายในไม่ช้าและจำได้ถึงความปรารถนาอันน่าหัวเราะของเธอที่เธอยึดถือมานานกว่าสิบปีดวงตาของมาเดลีนก็แดงขึ้นขณะที่เธอยิ้มให้เจเรมี่

“สิ่งที่ฉันหมายถึงคือ ฉันจะไม่ปล่อยให้เมเรดิธ ผู้หญิงจอมปลอมคนนั้นได้สิ่งที่เธอต้องการ แม้ว่าฉันจะตาย ฉันก็จะนำตำแหน่งของคุณนายวิทแมนไปด้วย!” ดวงตาสีแดงของมาเดลีนเบิกกว้าง น้ำตาไหลตามความรู้สึกของเธอ

“เจเรมี่ แม้ว่าคุณจะรังเกียจฉันและเกลียดฉัน แต่มันก็จะไม่มีวันเปลี่ยนความจริงที่ว่าฉันเป็นภรรยาของคุณ!” มาเดลีนก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างมากในหัวใจของเธอ หลังจากปล่อยคำพูดเหล่านั้นออกไป

ความรักและความหลงใหลที่มีค่าตลอดชั่วชีวิตของเธอได้ถูกเทให้กับเขาเพียงคนเดียว มันเริ่มต้นจากความรัก และตอนนี้มันก็ต้องจบลงเพราะความรัก

ตอนนี้ ความรักของพวกเขาเดือดพล่าน และทุกอย่างก็เกิดขึ้นในควันมัวหมอง

แล้วทำไมหัวใจของเธอถึงได้รับบาดเจ็บมากขนาดนี้?

ความตายเป็นทางรอดเดียวที่เธอสามารถหนีจากความเจ็บปวดของเธอ?

เจเรมี่โกรธมากเมื่อเขาเอื้อมมือไปเพื่อบีบคอมาเดลีน “มาเดลีน เธอกล้าเล่นกับผมเหมือนของเล่นเหรอ?!”

มาเดลีนฝืนยิ้มน้ำตาของเธอยังคงไหล ขณะที่เธอพูดว่า “คุณวิทแมน คุณเองไม่ได้เห็นฉันเป็นของเล่นมาหลายปีแล้วเหรอ?”

“มาเดลีน ครอว์ฟอร์ด!” ความโกรธของเขารุนแรงขึ้น และทำให้แรงบีบในมือของเขาก็เพิ่มขึ้น

แม้ว่าเขาจะรุนแรงแค่ไหน แต่เขายังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม

มาเดลีนไม่ได้ร้องขอความเมตตาหรือต่อสู้ เธอมองชายที่ต้องการฆ่าเธออย่างฟูมฟาย เขาไม่เคยพูดมาก่อนหรือไงกัน? เขาอยากจะฆ่าเธอด้วยมือของเขาเอง

ดูเหมือนว่าวันนั้นจะมาถึงแล้วตอนนี้

มาเดลีน เริ่มหายใจไม่ออกและในขณะที่เธอกำลังจะหายใจไม่ออก เจเรมี่ก็ปล่อยมือ

“ไปให้พ้น!” เขาตะโกนด้วยความโกรธ และเหวียงเธอออกไปไกลตัว