บทที่ 1343

เมเดลีนรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว ราวกับกำลังยืนอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง

เธอรู้สึกได้ถึงแขนแกร่งที่พาดผ่านศีรษะไปหยิบหนังสือมายื่นให้ตรงหน้าเธอ

“เอาไปสิ” เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

หัวใจของเมเดลีนเต้นรัวในขณะที่กำลังหมุนตัวเพื่อเดินเลี่ยงออกมาหลังจากได้ยินเสียงนั้น

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นก็พบกับดวงตาที่มืดมนคู่หนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม

อารมณ์ของเมเดลีนที่พยายามควบคุมมาโดยตลอด ตอนนี้กำลังจะเสียการควบคุมลงอีกครั้ง

“ไรอัน”

เธอเอ่ยเบา ๆ ด้วยริมฝีปากสั่นเทา

ไรอันยกมือขึ้นปรับหมวกเพื่อปิดดวงตาลึกคู่นั้น ริมฝีปากสีซีดคลี่ออกเล็กน้อย

“คิดว่าคุณลืมผมไปแล้วซะอีก” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มีเสน่ห์จนเกือบเย้ายวน

เมื่อเห็นสีหน้าวิตกกังวลของเมเดลีน เขาก็ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าสวยเบา ๆ ทว่าเธอเบี่ยงหน้าหลบ

เธอต้องการหนี แต่ไรอันขวางทางเธอไว้

“ต้องการอะไร? คุณ... คุณต้องการอะไรอีก?” เมเดลีนถามด้วยความประหม่า ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในแววตาของเธออีกครั้ง

“ผมบอกไปแล้วว่าตราบใดที่คุณเชื่อฟัง ผมจะไม่ทำให้คุณมีปัญหา แต่ว่า… เอวลีน คุณก็ยังไม่เชื่อฟังผมเลย”

“ลินนี่”

หลังจากที่ไรอันพูดจบ เสียงของเจเรมี่ก็ดังขึ้นใกล้ ๆ จากชั้นหนังสือข้างหน้า

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาเรื่อย ๆ ไรอันก็รู้แล้วว่าเขามีเวลาไม่มาก

“ตามผมมา เอวลีน ถ้าไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่ของคุณอีก” ไรอันขู่ด้วยเสียงทุ้ม เมื่อสังเกตเห็นว่าเมเดลีนกำลังสับสนเกี่ยวกับสถานการณ์ตรงหน้า เขาจึงฉวยโอกาสนี้ทำให้เธอเข้าใจผิด

“ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เจเรมี่ คุณถูกเขาหลอก”

“เขาคือเจเรมี่” เมเดลีนโต้กลับอย่างแน่วแน่ “เขามีเปลือกหอยที่ฉันมอบให้”