บทที่ 1363

เมเดลีนและเจเรมี่เองก็เงยหน้ามองหมอที่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “เราพยาพยามอย่างสุดความสามารถแล้วครับ แต่ผู้ป่วยไม่มีความตั้งใจอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อเลย ผมอยากให้ทางญาติทำใจเผื่อเอาไว้”

ได้ยินอย่างนั้น คนเป็นพ่อและแม่ก็หน้าซีดราวกับวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว

เมเดลีนจึงชำเลืองมองไปในห้องไอซียูเล็กน้อย

เธอนึกถึงคำพูดที่ไรอันพูดด้วยก่อนที่จะทรุดตัวลงและแววตาที่จริงใจของเขาในตอนนั้น

‘ไรอัน

‘คุณยังไม่ได้ชดใช้ในสิ่งที่ได้ทำลงไปเลย คุณจะยอมทิ้งทุกอย่างและล้มเลิกความคิดที่จะมีชีวิตรอดแบบนี้จริง ๆ น่ะเหรอ?’

“เอวลีน!”

แม่ของไรอันกรีดร้องออกมาเสียงดังจนดึงสติของเมเดลีนที่กำลังครุ่นคิดไว้

เมื่อได้สติเมเดลีนก็หันไปเห็นอีกฝ่ายรีบวิ่งเข้ามาหาเธอ

เธอคิดว่าแม่ของไรอันจะระบายความโกรธลงที่เธอและสาปแช่งเธอต่อหน้าทุกคน แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือการที่แม่ของไรอันมองตาเธอด้วยสีหน้าอ้อนวอน “เอวลีน ได้โปรดเข้าไปช่วยไรย์ที! ฉันขอร้องล่ะ!”

แม่ของไรอันร้องไห้ออกมาอย่างหนักพลางอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“เอวลีน ฉันไม่สนใจแล้วว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น ตราบใดที่เธอช่วยไรย์เอาไว้ได้และทำให้เขามีความตั้งใจที่อยากจะมีชีวิตต่อ เราจะทำทุกอย่างตามที่เธอขอ!”

เมเดลีนมองใบหน้าของหญิงสูงวัยด้วยความสะเทือนใจเป็นอย่างมาก

เมื่อเธอได้ยินที่พยาบาลพูดก่อนหน้านี้ เธอก็อยากจะเข้าไปข้างในทันที แต่แม่ของไรอันกลับมาทำให้ทุกอย่างล่าช้าไปอีก

ราวกับว่าเจเรมี่เองก็เดาความคิดของเธอออก เขารีบรั้งร่างบางเข้ามาใกล้ทันที “คุณจะทำอย่างนี้จริง ๆ เหรอ ลินนี่?”

เขาไม่ได้บังคับให้เธอหยุด แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกหนักใจแทนอีกฝ่าย

“ไรอันทำไม่ดีกับคุณตั้งมากมาย เขาทำร้ายแล้วทำให้คุณต้องบาดเจ็บเกือบตายเพื่อแยกไม่ให้เราได้อยู่ด้วยกัน เขาทำทุกทางแม้กระทั่งบีบบังคับให้คุณเป็นอย่างที่คุณเป็นอยู่ในตอนนี้ ลินนี่ คุณไม่ควรมอบโอกาสให้กับคนแบบนี้”

เมเดลีนได้ยินอย่างนั้นเธอก็เข้าใจ

รวมถึงแม่ของไรอันเองที่เมื่อได้ยินอย่างนั้นเธอก็รู้สึกประหม่าเป็นอย่างมาก เธอกลัวว่าเมเดลีนจะฟังเจเรมี่ และปฏิเสธคำอ้อนวอนของเธอ

เธอจึงเข้าไปจับข้อมือของเมเดลีนไว้แน่น แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าอีกฝ่ายทันที