บทที่ 1373

เฟลิเป้หยุดพูดชั่วครู่ขณะที่หัวใจเขาเริ่มเต้นเร็วขึ้น

“แต่อะไร?” เจเรมี่ถามต่อด้วยความสงสัย

เฟลิเป้จึงเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “หมอคนนี้อยู่กับฉันมาหลายปี เคธี่เองก็คุ้นเคยและสนิทกับเขาเหมือนกัน เขาปฏิบัติต่อเคธี่เหมือนเป็นลูกสาวอีกคนมาเสมอ แล้วเคธี่ก็เคารพเขามาก”

เจเรมี่นึกถึงบางอย่างทันทีเมื่อได้ยินแบบนี้ “หมอที่กำลังพูดถึงคือคนเดียวกับที่รักษาผมหรือเปล่า?”

เฟลิเป้พยักหน้า “เคธี่คงจะตกลงเงื่อนไขบางอย่างกับเขา เพราะถ้าเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป จะไม่มีทางได้เขามาเป็นคนรักษาให้แน่”

“อย่าเพิ่งคิดไปไกล รีบโทรหาหมอคนนั้นแล้วถามก่อนดีกว่า” เจเรมี่เตือน

การเต้นของหัวใจเริ่มเต้นรัวอย่างผิดปกติมากขึ้นเรื่อย ๆ เฟลิเป้หยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยความรู้สึกอ่อนแรงที่มือ

เขาควรจะโทรไปใช่ไหม?

แล้วถ้าถูกปฏิเสธ เขาก็ต้องรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกมีดพันเล่มเฉือนหัวใจ

แต่ถ้าเขาไม่ถาม ความหวังสุดท้ายที่เขามีก็จะหลุดลอยไปเฉย ๆ

เจเรมี่รู้ว่าทำไมเฟลิเป้ถึงลังเล “ให้ผมช่วยโทรให้ไหม?”

“ไม่ ไม่เป็นไร” เฟลิเป้ตั้งสติแล้วปฏิเสธ เขาดูโทรศัพท์แล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดโทรออก

สักพักก็มีคนรับสาย

เฟลิเป้เหม่อลอยไปไกลอยู่ชั่ววินาที ก่อนเขาจะถามคำถามที่ค้างคาในใจ “เคธี่ยังมีชีวิตอยู่ไหม?”

น้ำเสียงของเขาฟังดูแผ่วเบา แต่เขากลับรู้สึกว่าตอนนี้หัวใจกำลังเต้นหนักผิดปกติ

คนที่อยู่อีกฝั่งมีท่าทีตกใจอย่างเห็นได้ชัด “ทำไมคุณถึงถามแบบนี้?”

ปลายสายมีน้ำเสียงที่ฟังดูสับสน “เคธี่ตายไปนานแล้วนะ คุณลืมไปแล้วเหรอ? เคธี่น่าสงสารมาก เธอถูกยิงเข้าที่หัวใจ และเราไม่มีโอกาสได้ช่วยเหลือเธอเลย”

เฟลิเป้รู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่หัวใจอย่างจังเมื่อได้ยินคำตอบนั้น