บทที่ 1383

‘คุณต้องการจะบอกอะไร?’

ไรอันต้องการรู้คำตอบในขณะที่มองไปที่ผู้หญิงตรงหน้า แสงแดดนอกหน้าต่างสาดส่องไปทั่วร่างบางและเธอกำลังยืนสู้แสงราวกับเป็นคนในภาพวาด เธอดูเป็นธรรมชาติและยังสวยงามมากในสายตาของเขา

แต่เขาไม่สามารถมีเธออยู่ในชีวิตได้อีกแล้ว

“ที่จริงมันจำเป็นด้วยเหรอว่าฉันจะบอกอะไรกับคุณ? ตอนนั้นฉันแค่อยากจะให้ความหวังคุณก็เท่านั้น ง่าย ๆ อย่างนั้นแหละ”

คำอธิบายของเมเดลีนทำให้ประกายในตาของไรอันหม่นหมองลง

“ไม่ คุณกำลังโกหก คุณต้องมีอะไรจะบอกผมสิ” ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง รูปลักษณ์ของเขากลับคืนสู่ความอ่อนโยนและสง่างามอย่างเมื่อก่อน แต่ในตอนนี้เขากำลังกังวล

เมเดลีนเดินไปที่เตียงและมองดูใบหน้าขาวซีดและผิดหวังของเขาเงียบ ๆ เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าขันและไร้สาระเล็กน้อย แต่ความสงสารก็เกิดขึ้นภายในใจ เมื่อสังเกตเห็นอารมณ์ที่ซับซ้อนของเขา

เธอมองไปยังใบหน้าที่คาดหวังของไรอันแล้วคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “วันที่คุณบอกว่าไม่มีคำขออื่น… คุณบอกว่าคุณจะมีความสุขตราบเท่าที่ฉันเชื่อฟังคุณและทำสิ่งสุดท้ายนี้กับคุณ คุณต้องการให้ฉันดูดอกไม้ไฟกับคุณแบบนั้น เพื่อที่คุณจะได้สบายใจว่าฉันเคยเป็นของคุณในช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนที่ดอกไม้ไฟจะจบลงใช่ไหม?”

ไรอันไม่ได้พูดอะไรสักคำหลังจากที่เมเดลีนคาดเดาสิ่งที่เขาคิดไว้ได้อย่างแม่นยำ อย่างไรก็ตามเขาเพียงแค่จ้องมองเธอเงียบ ๆ

“ก่อนที่คุณจะถูกยิง คุณบอกฉันว่าคุณไม่เคยคิดที่จะทำให้ฉันเสียสติ คุณแค่อยากให้ฉันอยู่เคียงข้างคุณ แต่ไรอัน ความรู้สึกคนเรามันไม่สามารถบังคับได้ แม้ว่าคุณจะควบคุมและยุ่งเกี่ยวกับความทรงจำของฉัน แต่สิ่งเหล่านี้ก็เป็นของปลอมและมันไม่จริง”

คำพูดของเธอเสียดแทงเข้าไปในหัวใจของไรอัน

ในที่สุดเขาก็เข้าใจเรื่องนี้ และไม่มีความคิดไร้สาระที่อยากจะบังคับเธออีกต่อไป

“ไรอัน ตอนแรกฉันเกลียดคุณจริง ๆ และฉันก็อยากให้คุณตาย แต่ทันทีที่คุณล้มลงไปกับพื้นต่อหน้าต่อตาฉัน ฉันก็เข้าใจทั้งหมด”

“เอวลีน…”

“คุณบอกว่าคุณขอโทษ ดังนั้นฉันจะตอบคุณตอนนี้ ทุกอย่างจบลงแล้ว ไม่เป็นไร”

“...”

หลังจากที่เธอพูดอย่างนั้น ไรอันก็กลืนน้ำลายเบา ๆ ตาของเขาร้อนผ่าวและเปลี่ยนเป็นสีแดง

ความคิดของเขาเต็มไปด้วยความอับอายและความเสียใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด