บทที่ 1390

เธอนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้น พวกเขาไม่รู้เลยว่าเธอเจออะไร แต่เอโลอิสกำลังมองดูมันด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ขณะฟยิบมันมาถือไว้ในมือ

“เจอแล้ว! ฌอน มาดูสิ! นี่ไงเอวลีน!”

เอโลอิสหันไปเรียกฌอน ก่อนจะโบกรูปรูปถ่ายครอบครัวที่ดำคล้ำในมือ

ฌอนรีบเดินไปหาเอโลอิสเพื่อช่วยพยุงเธอให้ยืนขึ้น

“เอลลี่ ลุกขึ้น”

“ฌอน ดูสิ นี่ไงเอวลีนของเรา” เอโลอิสชี้ไปที่รูปภาพอันพร่ามัว “นี่ไงเอวลีน”

ดวงตาของเมเดลีนคลอไปด้วยน้ำตา เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

เธอเดินไปหาเอโลอิสแล้วจับมือของอีกฝ่ายเบา ๆ “แม่คะ เอวลีนอยู่นี่”

เอโลอิสมองเมเดลีนเหมือนว่าเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้เข้าใจจริง ๆ ทันใดนั้นแววตาของเธอก็สว่างขึ้น “โอ้? เอวลีนคนนี้เกือบเหมือนเอวลีนของฉันเลยนะ”

“...”

เอโลอิสเอ่ยอย่างจริงจัง และคำพูดนั้นก็ทำร้ายจิตใจของเอวลีนมากเช่นกัน

เธอเป็นลูกสาวที่เอโลอิสโหยหาอยู่ในทุกวัน แต่ผู้เป็นแม่กลับปฏิบัติต่อเธอราวกับคนแปลกหน้า

“ฌอน คุณไม่คิดอย่างนั้นเหรอ? เธอดูเกือบจะเหมือนกับเอวลีนของเราเลยนะ” เอโลอิสชี้ไปที่เมเดลีน ดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้และประหลาดใจ

ฌอนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ใช่ พวกเขาดูเหมือนกัน เอลลี่ งั้นถือว่าเธอเป็นเอวลีนของเราแล้วกันนะ”

“ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง?” เอโลอิสปฏิเสธอย่างรุนแรง “เรามีลูกสาวที่น่ารักแค่คนเดียว เอวลีนคนนี้เองก็มีพ่อแม่ของตัวเองด้วยนี่ ใช่ไหม?”

หลังจากที่พูดอย่างนั้น เธอก็มองเมเดลีนอย่างจริงจัง

เมเดลีนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว เหตุผลที่พวกเขามาที่นี่ในวันนี้ก็เพื่อช่วยให้อาการของเอโลอิสดีขึ้น

เจเรมี่สังเกตเห็นความเศร้าและความผิดหวังของเมเดลีน เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาจึงโอบไหล่และปลอบโยนเธอ