บทที่ 1394

“ไม่ คุณไม่ใช่เคธี่” เฟลิเป้ไม่อาจแน่ใจได้มากกว่านี้ ในขณะที่เขาจ้องมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณาอีกครั้ง

หญิงสาวพ่นลมหายใจด้วยรอยยิ้มขุ่นเคือง และในตอนที่เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่างก็มีเสียงอันอ่อนโยนของชายคนหนึ่งเรียกเธอ “เอมี่”

หญิงสาวหันไปหาและยิ้มให้กับเจ้าของเสียงนั้นขณะที่อุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน

“พ่ออยู่นี่ฮวน กลับบ้านกันเถอะ”

“ครับ” เด็กน้อยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง และร้องเรียกชายที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อยคนนั้นอย่างน่ารัก “พ่อ”

เฟลิเป้รู้สึกเย็นในหัวใจขณะหันไปมองว่าชายคนนั้นอยู่ที่ไหน และเมื่อเห็นเขาก็รู้สึกว่าใบหน้านั้นค่อนข้างคุ้นเคย

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ติดต่อกับอดัมโดยตรง แต่เฟลิเป้ก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

อดัมดูตกใจที่เห็นเฟลิเป้เช่นกัน เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเดินมาหา

“เฟลิเป้ วิทแมน อาของเจเรมี่ใช่ไหมครับ?” อดัมถาม

เฟลิเป้ชำเลืองมองอดัมก่อนที่เขาจะหันกลับมามองผู้หญิงที่ยืนข้าง ๆ อดัมอีกครั้ง

อดัมรับรู้ได้ถึงพฤติกรรมของอีกฝ่ายจึงส่งยิ้มอย่างสุภาพในขณะที่แนะนำตัว “นี่คือคู่หมั้นของผม เอมี่”

“คู่หมั้น” เฟลิเป้ย้ำคำนั้นอีกครั้งด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มในหัวใจ

“เราเจอกันตอนเรียน แต่ยังไม่ได้แต่งงานกันเพราะงานยุ่งทั้งคู่ เรามีลูกด้วยกัน แต่ยังไม่ได้ฤกษ์ที่จะจัดพิธีแต่งงานจริง ๆ จัง ๆ สักที” อดัมอธิบายขณะที่รับเด็กน้อยจากอ้อมแขนของเธอคนนั้นมาอุ้มเอาไว้ “นี่คือคุณวิทแมน เป็นอาของเพื่อนผมเอง เอมี่”

เอมี่พยักหน้าเล็กน้อยและหันไปยิ้มให้เฟลิเป้

“สวัสดีค่ะ คุณวิทแมน ฉันชื่อเอมี่ เมื่อกี้คุณเอาแต่เรียกฉันว่าเคธี่ ฉันดูคล้ายเธอเหรอคะ?”

อดัมตกใจมาก “เคธี่เหรอ?”

ดวงตาของเฟลิเป้ยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าน่ารักไร้ที่ติของผู้หญิงตรงหน้า

“ไม่ใช่แค่คล้าย แต่คุณสองคนดูเหมือนกันทุกประการ”

“...” ทุกคนต่างก็ตกตะลึง แต่เธอกลับยิ้มด้วยความบริสุทธิ์ปนประหลาดใจ “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนที่ดูเหมือนฉัน ฉันอยากเจอเธอจังเลยคะ”