บทที่ 1406

ทันใดนั้นประตูก็เปิดออกพร้อมร่างสูงของผู้คุมที่เดินเข้ามา “มีคนมาขอพบคุณ ไรอัน”

ไรอันค่อย ๆ ลืมตาสีเทาที่เต็มไปด้วยประกายเมื่อได้ยินอย่างนั้น

เขาไม่คิดว่าจะมีใครมาเยี่ยมเขาอีก พ่อและแม่ของเขามาเยี่ยมงั้นเหรอ?

‘จะใครอีกล่ะถ้าไม่ใช่พ่อแม่ของฉันเอง’ เขาคิดกับตัวเอง แต่ใบหน้าที่ไม่เคยคาดคิดก็ทำให้เขาประหลาดใจเป็นอย่างมาก เมื่อจู่ ๆ อีกฝ่ายก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา

เขาไม่เคยคิดว่าจะได้พบเธออีก

เขายังคิดว่าการเจอกันในวันนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายของพวกเขา

ไรอันกำลังจะพูด แต่ได้ยินผู้หญิงตรงหน้าเย้ยหยันเสียก่อน และทำให้ความประหลาดใจรวมถึงความหวังของไรอันต้องกลายเป็นผุยผง

“ในฐานะที่เป็นคนกำหนดอนาคตของฉัน ไรย์ คุณไม่คิดเลยเหรอว่าอนาคตของตัวเองจะจบลงแบบนี้?”

หญิงสาวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ปรากฎรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้นบนใบหน้าเล็ก ๆ ที่งดงามของเธอ

“ฉันเสียใจจริง ๆ ไรย์ ทำไมคุณถึงได้กลายเป็นแบบนี้ ฉันจะอยู่ไปเพื่ออะไร ถ้าคุณจะต้องอยู่ในที่แบบนี้ไปตลอดชีวิต?”

ไรอันจ้องมองความงามอันไร้ที่ติตรงหน้า แล้วมองออกไปอีกทางอย่างเมินเฉย

“ออกไป ทุกอย่างจบแล้ว”

คิ้วที่บอบบางของคนฟังขมวดเข้าหากันอย่างขุ่นเคือง “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ไรย์? คุณจะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้! ทำไมคุณถึงยอมแพ้ล่ะ? แล้วฉันควรทำยังไงต่อถ้าคุณยอมแพ้?”

ไรอันมองความโกรธบนใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างเย็นชา แม้จะโกรธอยู่ แต่ความสวยของผู้หญิงคนนั้นก็ยังสามารถทำให้คนมองใจเต้นแรงได้ ทว่าเขากลับไม่ได้มีความรู้สึกรักต่อเธอเลยแม้แต่น้อย

เธอคนนั้นรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อเห็นว่าไรอันไม่ตอบสนอง ครู่หนึ่งเธอจึงกัดฟันกรอดไม่พอใจ

“เกมยังไม่จบ ไรอัน! คุณจะยอมแพ้ไปอย่างนี้ได้ยังไง?

“ฉันจะบอกคุณให้ก็ได้ ว่าฉันจะไม่ยอมให้มันจบลงแบบนี้แน่

“แค่เพราะคุณยอมแพ้ มันไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องยอมแพ้ไปพร้อมกับคุณหรอกนะ!”