บทที่ 1408

“ขอโทษค่ะ” เมเดลีนรีบขอโทษแล้วก้มลงหยิบหมวกยื่นคืนให้อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมอง เมเดลีนก็เห็นว่าผู้หญิงอีกคนสวมแว่นกันแดดขนาดใหญ่ปิดบังใบหน้าของเธอไปกว่าครึ่ง

ถึงอย่างนั้นเมเดลีนก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงในความสวยของอีกฝ่าย

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอคนนั้นรับหมวกยิ้ม ๆ ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปที่ชายหาด

เมเดลีนชำเลืองมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายแล้วนิ่งเงียบไปชั่วขณะ

“มองอะไรน่ะ ลินนี่?” เจเรมี่โอบแขนรอบไหล่ของเธอเบา ๆ “กลับโรงแรมกันเถอะ”

“คุณเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นไหม?” เมเดลีนเดินตามเจเรมี่ แต่ก็หันกลับไปมองอีกครั้ง

อาจเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ผู้หญิงคนนั้นหันกลับมามองเมเดลีนด้วยรอยยิ้มร้ายบนใบหน้าพอดี

“ผมไม่มองผู้หญิงคนอื่น นอกจากคุณหรอกนะ ลินนี่” เจเรมี่ตอบห้วน ๆ

เมเดลีนรู้สึกราวกับว่าโดนสาดน้ำผึ้งหวาน ๆ ใส่เต็ม ๆ แต่เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างอธิบายไม่ถูก

แต่ความรู้สึกไม่สงบหายไปอย่างรวดเร็ว เพราะคำพูดที่ไพเราะและอ่อนโยนของเจเรมี่

โรงแรมที่เจเรมี่จองนั้นใหญ่มาก และมีสระว่ายน้ำส่วนตัวขนาดใหญ่ด้วย

เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่เธอกระโดดลงไปในแม่น้ำโดยไม่ได้คิดเพื่อยาถอนพิษ เมเดลีนก็ตัดสินใจได้ทันทีว่าเธอจะต้องเรียนว่ายน้ำให้ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

อย่างน้อยด้วยวิธีนี้เธอก็จะสามารถช่วยตัวเองได้ หากเกิดเหตุการณ์ทำนองเดียวกันนี้ขึ้นอีก

ภายใต้คำแนะนำที่ดีของเจเรมี่ เมเดลีนจึงได้เรียนรู้พื้นฐานเบื้องต้นของการว่ายน้ำในบ่ายวันนั้น

ในตอนพลบค่ำ แสงสีส้มของพระอาทิตย์ก็ทำให้ท้องฟ้าที่เดิมแจ่มใสอยู่แล้วกลับดูเบ่งบานมากขึ้นไปอีก