บทที่ 141

ใบหน้าของเจเรมี่เย็นชาขึ้น “มาเดลีน ผมขอให้เธอเซ็นเอกสาร”

“ฉันจะไม่เซ็นมัน” มาเดลีนพูดออกม าในที่สุดน้ำเสียงของเธอฟังดูสงบอย่างผิดปกติ

เจเรมี่เห็นมาเดลีนนั่งอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเย็นชาและนิ่งในขณะที่เธอจ้องมองไปทางอื่น เธอไม่ได้มองเข้าไปในตาของเขาเลยสักครั้ง เจเรมี่รู้สึกโกรธขึ้นมาในใจ “มาเดลีน อย่าพยายามท้าทายความอดทนของผม เธอรู้ดีถึงผลที่จะตามมา”

เมื่อเธอต้องเผชิญกับการคุกคามและคำเตือนแบบขู่ของเขา มาเดลีนไม่ได้มีความกลัวใด ๆ เกิดขึ้นบนใบหน้า ตรงกันข้าม เธอกลับยิ้มออกมา

“เจเรมี่ ฉันจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย ฉันจะไม่เซ็นเอกสารการหย่าใด ๆ ทั้งสิ้น ถ้าคุณอยากแต่งงานกับเมเรดิธใจจะขาด แน่นอน คุณควรรอให้ฉันฟ้องคุณในข้อหาแต่งงานซ้ำซ้อน”

“มาเดลีน ครอว์ฟอร์ด!” เจเรมี่โกรธมาก “ผมจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้ายเช่นกัน เธอเซ็นหรือไม่เซ็น?”

“ไม่!” มาเดลีนกล่าวอย่างหนักแน่น

ใบหน้าของเจเรมี่กลายเป็นน้ำแข็ง เมื่อเขาเห็นว่ามาเดลีนยังคงแสดงท่าทีหยิ่งผยองและไม่ยอมมองหน้าเขา เขาจึงเดินไปหาเธอและบังคับปากกาไว้ในมือของเธอ จากนั้น เขาจับมือขวาของเธอแน่น

“เจเรมี่ จะทำอะไร? ปล่อยฉัน!” มาเดลีนเริ่มดิ้นรน

“เธอปฎิเสธที่จะเซ็นมันไม่ใช่หรือ? ฉันจะช่วยเธอเซ็นเอง!” เสียงที่เยือกเย็นและน่ากลัวของเขาข้างหูของเธอฟังดูเหมือนหายนะสำหรับเธอ

มาเดลีนต่อสู้อย่างสุดกำลัง แต่ยิ่งดิ้นมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น เนื้องอกที่เลวร้ายลงและหัวใจของเธอล้วนอยู่ในความเจ็บปวดที่รุมเร้าในขณะนี้

“เจเรมี่ นายมันป่าเถื่อน! ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณและเมเรดิธได้อยู่ร่วมกันแม้ว่าฉันจะตาย!” เธอผลักเขาออกไปอย่างแรงและหันหลังเพื่อวิ่งหนี

สำหรับความสูญเสียการมองเห็นของเธอ ทุกย่างก้าวที่เธอทำนั้นอันตรายอย่างยิ่ง

ก่อนที่มาเดลีนจะวิ่งไปได้ไกล เธอก็สะดุดล้มลงอย่างแรง ความเจ็บปวดท่วมท้นไปทั่วร่างกายของเธอ

เมื่อเธอต้องการจะลุกขึ้น ร่างอันใหญ่โตของเจเรมี่ปรากฎลาง ๆ ด้านบนเหนือหัวเธอ

มาเดลีนมองไม่เห็นอะไรเลย ด้วยเหตุนี้ เธอจึงรู้สึกได้เพียงเงาสีดำที่ตกลงมาที่เธอกำลังกักกันเธออย่างไร้ความปราณี

เจเรมี่ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติในดวงตาของมาเดลีน เขาวางเข่าบนหลังของเธอและคว้าเอกสารการหย่าร้าง วางไว้ตรงหน้ามาเดลีน เขาโยนปากกาลงตรงหน้าเธอ