บทที่ 1410

“ลูกสาวบุญธรรมของเธอกล้าดียังไงถึงได้บอกว่าลูกชายของฉันไม่คู่ควรในตอนนั้น คุณนายมอนต์โกเมอรี? ลูกสาวของเธอน่ะเห็นลูกชายของฉันเป็นของเล่น แล้วดูสิว่าเธอได้รับอะไรเป็นการตอบแทน? ความตายยังไงล่ะ!”

ผู้หญิงคนนั้นกอดอกและยิ้มเยาะ

“คุณนายมอนต์โกเมอรีรับผู้หญิงที่ชั่วร้ายและเลวทรามมาเป็นลูกสาวของตัวเอง ในทางกลับกันกลับทำให้ลูกสาวแท้ ๆ ต้องตกอยู่ในความทุกข์มากมายแบบนี้ ถ้าไม่เรียกว่าเป็นบทลงโทษแล้วจะเรียกว่าอะไรกันล่ะ?”

“จริง! จากที่ฉันได้ยินมาลูกสาวแท้ ๆ ของเธอยังเกือบทำให้ครอบครัววิทแมนแตกแยกกันอีกด้วยนะ แล้วพอครอบครัวมอนต์โกเมอรีจำเธอได้ บ้านของพวกเขาก็ถูกไฟไหม้ แม่ของเธอเป็นอัมพาตและกลายเป็นคนเสียสติอีก ช่างโชคร้ายซะจริง! ฮ่าฮ่า…”

“คุณพูดถูก! ฮ่า ๆ …”

ผู้หญิงสองคนเริ่มหัวเราะเย้ยหยันอย่างไม่หยุดหย่อน

เมื่อเห็นอย่างนั้น คาเลนก็คว้าแอปเปิ้ลจากจานผลไม้แล้วปาใส่พวกเขาอย่างแรง

ผู้หญิงสองคนนั้นหยุดหัวเราะ และหลบด้วยความตกใจทันที ด้วยความงุ่นง่านทำให้หน้าผากของคนทั้งคู่ชนกันอย่างแรงก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด พวกเธอตะโกนขึ้นมาทันที “นี่น่ะเหรอ วิธีการของหญิงสูงส่งในตระกูลร่ำรวยเขาทำกัน? คุณกล้าดียังไงทำร้ายร่างกายคนอื่น?”

คาเลนเย้ยหยันแล้วเอ่ยอย่างสบาย ๆ “ฉันไม่คิดว่าฉันทำร้ายคนนะ”

“...”

“ลูกสาวบุญธรรมของเอโลอิสตายไปนานแล้ว คุณยังจะกล้าพูดให้คนตายต้องเสียหายเพียงเพราะความสนุกปากงั้นเหรอ? และคุณกล้าเรียกตัวเองว่าคนอยู่อีกหรือไง? คนเขาทำกันอย่างนี้เหรอ?”

“...” ผู้หญิงสองคนหน้าแดงกับคำพูดนั้น ทว่าก็ไม่สามารถหาคำพูดไหนมาโต้เถียงต่อได้

คาเลนเดินตรงเข้าไปหาพวกเขาแล้วตวาดใส่ด้วยความโกรธ “ที่ฉันขว้างแอปเปิ้ลใส่พวกคุณมันยังน้อยเกินไป เมื่อเทียบกับการที่พวกคุณกำลังมีความสุขกับการที่คนอื่นเจอความทุกข์ ออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจ!”

“คุณ… ก็ได้!” พวกเธอเม้มปากและหันกลับมาอย่างขุ่นเคืองก่อนจะรีบเดินจากไป แต่ด้วยความเร่งรีบนั้นทำให้หนึ่งในนั้นสะดุดจนขาพลิกแล้วพาร่างอันหนักอึ้งล้มลงกับพื้นอย่างแรง

“โอ๊ย!”

ส่วนผู้หญิงอีกคนที่ตามมาก็สะดุดเช่นกัน พวกเธอกรีดร้องดังไปทั่วบริเวณ