บทที่ 1412

“ผมบอกให้คนช่วยลบเรื่องพวกนั้นให้มากเท่าที่จะสามารถทำได้แล้ว ผมทำเต็มที่แล้ว ดังนั้นปล่อยให้ครอบครัวโจนส์จัดการกับเรื่องนี้เองเถอะ” เจเรมี่ตอบอย่างตรงไปตรงมาและพยายามปลอบใจเมเดลีน

“เราไม่ผิดอะไรเลยลินนี่ เราไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของคนอื่นได้ สิ่งที่เราทำได้คือจัดการกับตัวเราเอง”

ด้วยเหตุนี้อารมณ์ของเมเดลีนจึงสงบลงมาก

เขาพูดถูก

ครอบครัววิทแมนทำสุดความสามารถแล้ว เจเรมี่ยังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเหลือ พวกเขาทำมามากพอแล้ว

“ผมพาคุณมาที่นี่เพื่อให้คุณมีความสุขและได้ผ่อนคลาย ลินนี่ เลิกกังวลเรื่องพวกนี้ได้แล้ว หืม?” เจเรมี่เกาปลายจมูกของเธอเบา ๆ

เมเดลีนคล้องแขนของเขาด้วยรอยยิ้มหวาน เผยให้เห็นลักยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าสวย ก่อนจะแกล้งถาม “ถ้างั้นวันนี้คุณสามีจะพาฉันไปไหนล่ะคะ?”

เจเรมี่เลิกคิ้วเข้มพลางตอบอย่างขี้เล่น “พาภรรยาออกมาเที่ยวทั้งทีผมจะไม่เตรียมตัวได้ยังไง?”

“งั้นเหรอ?” เมเดลีนแสดงแววตาอยากรู้อยากเห็น ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เจเรมี่จึงยิ้มอย่างมีเลศนัยพลางประสานนิ้วของเขากับมือของเมเดลีน

“ผมเสียเวลาไปมากแล้ว ทั้ง ๆ ที่ควรจะดูแลคุณ ลินนี่ ผมจะพยายามชดเชยช่วงเวลาแห่งความสุขเหล่านั้น”

“หืม?”

‘คุณวางแผนที่จะชดเชยเวลาที่เสียไปยังไง?’

เมเดลีนสงสัยมากขึ้นว่าเจเรมี่จะพาเธอไปที่ไหน

ก่อนที่พวกเขาจะจากไป เจเรมี่ก็พาเธอกลับไปเปลี่ยนชุดที่ห้องซึ่งเตรียมไว้แล้ว

เมเดลีนไม่คิดมาก่อนว่าเจเรมี่จะซื้อชุดแบบนี้ให้กับเธอ มันเป็นเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวติดกระดุมและเดรสลายสก็อตสีน้ำเงินเข้ม