บทที่ 1414

“ไม่ได้มีอะไรงั้นเหรอ?” เจเรมี่ถามกลับด้วยรอยยิ้ม “คุณแค่ไม่รู้ลินนี่ แต่ผู้ชายทุกคนที่คลั่งไคล้หรือพยายามไล่ตามคุณรู้ดีว่าคุณเป็นของผม”

“ว่าไงนะ? คุณกำลังพูดเรื่องอะไรเจเรมี่?” เมเดลีนรู้สึกสับสนขึ้นเรื่อย ๆ “บอกฉันมาเลยนะ ว่าคุณทำอะไรลับหลังฉัน?”

“ก็” เจเรมี่กระแอมไอเพื่อพยายามปกปิดความตื่นเต้น “ผมให้คนคอยเตือนผู้ชายพวกนั้นว่าผมกำลังสนใจคุณอยู่ ทุกคนเลยรู้ดีว่าไม่ควรทำให้คุณชายเบอร์หนึ่งต้องขุ่นเคืองใจ”

“...”

ได้ยินอย่างนั้นเมเดลีนก็ตกตะลึง

เธอไม่คิดว่าเจเรมี่จะทำแบบนั้นลับหลังเธอ

แต่พอมาคิดถึงมันในตอนนี้แล้ว เธอก็ไม่แปลกใจเลย

เจเรมี่เป็นคนที่โดดเด่น เขาเคยเป็นและตอนนี้ก็ยังคงเป็นอย่างตอนนั้น

เธอแค่ไม่เคยคิดเรื่องแบบนี้มาก่อน

ในช่วงวันเวลาที่ดอกไม้กำลังผลิบานนั้น เมเดลีนรู้เพียงว่าเธอแอบชอบเจเรมี่ แต่คนที่เจเรมี่รักคือเมเรดิธ

ทั้งที่ความจริงแล้วเขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่วันแรกที่เธอเดินชนเขา ราวกับเป็นรักแรกพบ

เมื่อเห็นความตกใจบนใบหน้าสวยของอีกฝ่าย เจเรมี่ก็รู้สึกปวดหัวใจ

“ผมขอโทษลินนี่ ยกโทษให้สามีคุณที่เป็นคนหลอกลวงแบบนี้ได้ไหม” ปลายนิ้วอันอบอุ่นของเขาแตะลงบนแก้มของเมเดลีน “ผมมีความสุขมากที่คุณไม่ได้เป็นเพียงผู้หญิงที่ผมตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น แต่คุณยังเป็นสาวน้อยที่ผมเฝ้าฝันถึงตั้งแต่แรกพบอีกด้วย ลินนี่”

เขาเอนศีรษะลงอย่างช้า ๆ แล้วเข้าใกล้ใบหน้าของเมเดลีนมากขึ้น