บทที่ 1420

เธอโคลงของเหลวในแก้วด้วยความรู้สึกเย้ยหยันภายในใจ

“ไม่มีทางที่ฉันจะแพ้คุณหรอกนะอดัม คิดว่าคุณจะสามารถช่วยเจเรมี่ได้จริง ๆ งั้นเหรอ? หึ ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้คุณยุ่งเกี่ยวกับการทดลองของฉันหรอกนะ!”

เจเรมี่วิ่งจากระเบียงไปจนถึงทางเข้าโรงแรม แต่จู่ ๆ เขาก็ไม่เห็นเมเดลีนแล้ว

เขากังวลว่าเมเดลีนจะเข้าใจผิดจากสิ่งที่เธอได้ยิน ตอนนี้ก็เที่ยงคืนแล้ว และเมเดลีนเองก็ไม่คุ้นเคยกับที่นี่เขาจึงกลัวว่าเธอจะหลงทาง

เขารีบกลับไปที่ห้อง เมื่อเห็นเตียงนอนที่ว่างเปล่า เจเรมี่ก็รู้สึกใจหายอีกครั้ง

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อค้นหาตำแหน่งของเมเดลีน แต่ขณะที่กำลังเดินไปที่ทางเข้า เขาก็ได้ยินเสียงน้ำไหลออกมาจากห้องน้ำ

เสียงฝีเท้าของเจเรมี่หยุดชะงัก ในขณะที่เห็นเมเดลีนกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ

เธอสวมชุดนอนหลวม ๆ และดูเหมือนไม่ได้ออกจากห้องเลย

“คุณไปไหนมา เจเรมี่? ฉันคิดว่าคุณไปเข้าห้องน้ำ” เธอพึมพำขณะที่เดินไปหาเขาอย่างง่วงงุน จากนั้นก็พิงหน้าอกของเขาอย่างน่ารัก

เจเรมี่ยกมือขึ้นกอดเธอทันที ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

“ผมหิวนิดหน่อยก็เลยไปหาอะไรกิน” เจเรมี่โกหกอย่างช่วยไม่ได้

เมเดลีนเองไม่ได้สงสัยก่อนจะซบหัวเข้ากับหน้าอกกว้างอย่างใกล้ชิด ขณะที่พูดอย่างออดอ้อน “คุณกินเสร็จแล้วเหรอ? กลับมานอนกับฉันสิ ฉันง่วงแล้ว”

“ได้สิ ผมจะไปนอนกับคุณ” จากนั้นเขาก็อุ้มเมเดลีนด้วยท่าเจ้าสาวไปที่เตียง พร้อมกับถอดแจ็คเก็ตออกและนอนบนเตียงด้วยกัน

ขณะที่เขานอนลง เมเดลีนก็มุดเข้าไปในอ้อมแขนเขาอีกครั้ง “ฝันดีนะที่รัก”

หัวใจของเจเรมี่รู้สึกได้ถึงความอ่อนหวาน แต่รู้สึกสำนึกผิดมากกว่า เขาจึงขมวดคิ้วแน่นพลางกระซิบบอกเธอ “ราตรีสวัสดิ์ ลินนี่”

เมเดลีนยิ้ม ก่อนที่เธอจะหลับไปอย่างสบายในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเจเรมี่

เจเรมี่ไม่ได้คิดมากอีก เขาโอบกอดเธอเอาไว้แน่นแล้วหลับไป...

เช้าแล้ว