บทที่ 168

เพี้ยะ!

การตบของโรสไม่เพียงแต่จะไม่สามารถทำอะไรมาเดลีนได้แล้วเท่านั้น แต่ในตอนนี้มาเดลีนยังจับข้อมือของเธอไว้แน่น

มาเดลีนยังคงจำตอนที่เธอถูกตบและเฆี่ยนตีทั้งหมดที่เธอเคยประสบมาเมื่อก่อนได้อย่างชัดเจน

ในขณะที่เธอกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง เธอได้สาบานกับตัวเองว่าจะไม่ปล่อยให้ใครมารังแกเธอได้อีก!

“แก ปล่อยมือฉัน!” โรสตะโกนขณะที่เธอดิ้นรนด้วยความโกรธ

แต่อย่างไรก็ตาม มาเดลีนตอนนี้ค่อนข้างแข็งแกร่ง ต้องขอบคุณความแข็งแกร่งของความเกลียดชังที่มอบให้เธอ เธอจึงไม่ใช่คนอ่อนแอที่ใคร ๆ จะเลือกปฎิบัติได้อีกต่อไป!

“คุณนายคะ โปรดระวังน้ำเสียงของคุณ! หากคุณมาที่นี่ในฐานะลูกค้า ฉันยินดีต้อนรับคุณทุกเมื่อ แต่หากคุณมาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา จงไปให้พ้นทันที!” ดวงตาของมาเดลีนมีประกายในขณะที่เธอใช้แรงในการพูดทุกคำ และบังคับในเวลาเดียวกัน

โรสจ้องที่ใบหน้ามาเดลีนเป็นเวลาสองสามวินาที และดูเหมือนว่าเธอจะตกตะลึงอยู่ในความเงียบด้วยท่าทางโอ่อ่าของมาเดลีน

ตอนนี้ จอห์นเองเริ่มโมโห เขายื่นมือเข้ามาช่วยโรส

มาเดลีนไม่ให้โอกาสเขา เข้ามาประชิดตัวเธอ เธอผลักมือของโรสออกไปทันที โรสไม่สามารถทรงตัวได้และร่างกายที่อ้วนท้วนสมบูรณ์ของเธอได้ล้มทับจอห์นที่เข้ามาเพื่อจะช่วยเธอ ทั้งคู่ล้มลง

จอห์นต้องการหลบเลี่ยงการชน แต่เขาไม่เร็วพอ โรสทำให้เขาหัวกระแทกเข้ากับเคาน์เตอร์ ในขณะที่ทั้งสองคนล้มลง แม้กระทั่งอุปกรณ์บนเคาน์เตอร์ยังล้มลงระเนระนาดด้วยเช่นกัน

"โอ้ย!" โรสตะโกนด้วยความเจ็บปวดก่อนจะตะโกนว่า “มาเดลีน นังสารเลว!”

มาเดลีนหัวเราะเยาะขณะที่ดวงตาของเธอเปล่งสว่างขึ้นด้วยความโกรธ

เธอจะสร้างฉากขึ้นมาเพียงเพราะแบบนี้งั้นเหรอ?