บทที่ 175

คำพูดต่อไปของมาเดลีนหลังจากนั้นทำลายความสุขที่เมเรดิธวาดฝันไว้พังลงอย่างรวดเร็ว “ใช่ ฉันหมายถึงแม่ของคุณ”

“ว่าไงนะ?” เมเรดิธรู้สึกราวกับเธอถูกตบหน้ากลางอากาศ “มันเกี่ยวข้องกับแม่ของฉัน?”

“เมื่อวาน แม่ของคุณมาที่ร้านของฉันเพื่อซื้อเครื่องประดับให้คุณสองชุด” มาเดลีนอธิบายอย่างใจเย็น

ในที่สุดเมเรดิธก็เข้าใจ แต่เธอได้สูญเสียรอยยิ้มนั้นไป

ขณะนี้เมื่อสังเกตุ ทางเอโลอิสและฌอนที่ต่างสบตากัน “เมเรดิธเรียกมาเดลีนว่าอะไรนะ? คุณควินน์?”

ฌอนยังเต็มไปด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทันทีที่พวกเขาเห็นมาเดลีนเผชิญหน้ากับเมเรดิธ ทั้งสองคนรีบเดินไปในทันทีเพราะกลัวว่ามาเดลีนจะทำอะไรบางอย่างกับเมเรดิธ

และเมื่อเดินเข้าใกล้ พวกเขาได้ยินเจเรมี่พูดกับมาเดลีนว่า “ในเมื่อคุณมาที่นี่แล้ว เข้ามาสิมาหาอะไรทานก่อน”

“ไม่! เราจะปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในบ้านของเราได้ไง?!” ฌอนรีบตะโกน

มาเดลีนเพิกเฉยต่อคลื่นเสียงแห่งความเจ็บปวดภายในเธอฝืนยิ้มต่อไปในขณะที่มองไปยังที่มาของเสียงนั้น

ตรงหน้าเธอคนพวกนี้คือแม่และพ่อของเธอ แต่พวกเขากลับจ้องมองเธอด้วยความเกลียดชังที่รุนแรงยิ่งกว่าเมื่อสามปีก่อน

มาเดลีนสงสัยในตัวเองว่าเธอต้องสะสมกรรมไม่ดีมามากมายเป็นเเน่เพื่อเป็นหลักว่าชีวิตนี้เธอจะต้องชดใช้และจะต้องถูกทรมานไม่มีสิ้นสุด

“ทั้งสองท่านคงเป็นนายท่านและนายหญิงแห่งมอนต์โกเมอรีสินะ? ขออนุญาติให้ฉันแนะนำตัวเอง ฉันคือ วีล่า ควินน์” เธอยิ้มขณะยื่นนามบัตรให้

เอโลอิสและฌอนมองไปที่นามบัตรก่อนที่จะปรับขนาดสายตามองมาเดลีนด้วยสายตาที่น่าสงสัยอีกครั้ง

“คุณไม่ใช่มาเดลีนเหรอ? เป็นไปได้ไงกัน? คนสองคนจะหน้าตาเหมือนกันได้ยังไง?” เอโลอิส พึมพำ