บทที่ 203

ใบหน้าของแทนเนอร์ซีดลงขณะที่เขาชี้นิ้วไปยังทิศทางที่มาเดลีนกำลังล้างมืออยู่ ด้วยความตกใจ เขาคลานขึ้นจากพื้นโดยใช้มือเกาะกำแพงด้วยความแข็งแกร่งของผู้ชายนั้นแรงทั้งหมดที่จะพยุงขึ้นกับกลายเป็นดูเหมือนว่าแรงทั้งหมดของเขาจะหายไปจากการทรงตัวที่จะยืน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าร่วมในงานเฉลิมฉลองกับคนชั้นสูงเช่นนี้ เป็นเหตุผล ทำให้เขาเมาในปริมาณที่มากเพื่อกอบโกยประโยชน์จากงานนี้อย่างเต็มที่

ภายใต้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ รอยยิ้มอันน่าหลงใหลของมาเดลีนลอยอยู่ในม่านตาเขา ใบหน้าของเธอเป็นภาพซ้อนกันขณะที่ร่างนั้นเริ่มขยับเข้ามาใกล้เขา เขาหายใจไม่ออก!

ความกลัวเกินกว่าที่จะสบตาเธอได้ เขาเริ่มพูดติดอ่างปนพึมพำ

“มา มาเดลีน ครอว์ฟอร์ด! ทำไมเธอไม่ปล่อยผมไป? คนที่เธอต้องจัดการคือเมเรดิธ! ไม่ใช่ผม!”

เมื่อมองดูแทนเนอร์ตัวสั่นด้วยความกลัวต่อหน้าเธอ มาเดลีนก้าวไปพร้อมกับรองเท้าส้นสูงที่กระทบกันกับพื้นพร้อมเผยรอยยิ้มบนริมฝีปากที่โค้งงอของเธอ

“คุณกำลังถามฉันว่าทำไมวิญญาณของมาเดลีนถึงตามหลอกหลอนคุณ? ฉันแน่ใจว่าคุณรู้ว่าทำไม?”

“อ้ากก!” แทนเนอร์พุ่งเข้าไปในห้องน้ำชาย อย่างหวาดผวา “ผมไม่รู้! ผมไม่รู้อะไรเลย! ไปหาเมเรดิธโน้นหากเธอต้องการแก้แค้น! ไปจากผมซะ! ไปให้พ้น!”

เขาพึมพำ หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความกลัวอย่างสุดขีด

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงจากภายนอกได้เงียบลง แทนเนอร์ทำการตรวจสอบเบื้องต้นเพื่อจะได้รู้ว่าไม่มีใครอยู่ที่นั่นอีกเลย!

มันกระตุ้นต่อมความกลัวเขา เขาเปิดก๊อกน้ำเพื่อล้างหน้าด้วยความหวังที่ว่าจะทำให้สร่างเมา แต่ไม่ว่าเขาจะสาดกระเซ็นกระทบใบหน้าแค่ไหน ภาพของรอยยิ้มที่กระตุ้นสมองของมาเดลีน ยังคงสะท้อนอยู่ในใจเขาอยู่ดี ...

มาเดลีนกลับไปที่ห้องจัดเลี้ยง บรรยากาศภายในสว่างขึ้นอย่างมากแขกเริ่มดื่มและรับประทานอาหารอย่างเพลิดเพลิน ในขณะที่พวกเขาพูดคุยกัน

เมื่อเธอสบตากับอาวุโสวิทแมน มาเดลีนอดกลั้นที่จะทักทายเขาเพราะเธอรู้ว่าการหุนหันพลันแล่นจะทำให้เธอดำเนินแผนได้ไม่ราบรื่น

เมเรดิธรู้สึกท้อแท้และโกรธเป็นอย่างมากที่แผนของเธอพังพินาศไป เธอต้องการอาละวาดระบายอารามณ์ความโกรธออก แต่นี่เป็นสภาพแวดล้อมที่เธอยังต้องทำตัวเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนและใจดีต่อไป

ถ้าจะให้เอ่ยพูดให้ดีที่สุดในตอนนี้มาเดลีนกำลังสร้างปัญหาในหัวให้เมเรดิธเพราะในตอนนี้ที่อีกฝ่ายกลับมาจากห้องน้ำ เธอเฝ้าดูเจเรมี่เดินเข้าหามาเดลีนและเขาโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเธอ

หลังจากนั้น เธอเห็นเจเรมี่ยกแขนขึ้นมาให้เธอคล้องด้วยความเต็มใจจากนั้นทั้งคู่ได้เชื่อมโยงแขนเข้าด้วยกัน!

มือของเมเรดิธกำแน่นเป็นกำปั้น พลังที่เธอออกแรงเกือบจะแรงพอที่จะบดขยี้แก้วที่จับได้