บทที่ 223

ภายใต้ความงุนงงของทุกคน มองไปเจเรมี่หยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋ากางเกง

เขาถือกล่องนั้นประจันหน้ากับมาเดลีนและเปิดกล่องขึ้น ภายในกล่องเครื่องประดับกำมะหยี่นั้นมีแหวนเพชรทอประกายวิบวับ

เมเรดิธมองไปยังกล่องที่เจเรมี่ถืออยู่ด้วยความตกใจ เธอรีบเข้าไปหาเขาในทันที “เจเรมี่ ... นี่คุณจะทำอะไรน่ะ? “เธอถามอย่างกังวล พยายามรักษารอยยิ้ม “เจเรมี่ คุณขอให้พ่อแม่ของฉันมาพบวันนี้ เป็นเพราะคุณต้องขอฉันแต่งงานใช่ไหม? แหวนเพชรนี้มันเป็นของฉันใช่หรือเปล่า?”

เมเรดิธจ้องไปที่รูปร่างที่สมบูรณ์ของเจเรมี่แบบมีความหวัง

กระนั้น เจเรมี่ไม่ได้เหลือบมองเมเรดิธแม้แต่หางตาของเขาก็ไม่แยมองเช่นกัน เขาหยิบแหวนออกมาและเอื้อมมือไปคว้ามือซ้ายของมาเดลีนที่เฟลิเป้จับอยู่

มาเดลีนรีบชักมือกลับ “คุณวิทแมน คุณจะทำอะไร?”

เฟลิเป้เอ่ยพูดปกป้องมาเดลีนที่ยืนอยู่ข้างเขา “เจเรมี่ แม้ว่าวีล่ากับมาเดลีนจะคล้ายกันมาก แต่อย่างที่ผมได้บอกไปนั่นแหละ ทั้งคู่ไม่ใช่คนเดียวกัน”

“ทำไมนายถึงดูกังวลกับเธอจังนะ?” จู่ ๆ เจเรมี่หัวเราะหึ ๆ ออกมา รอยยิ้มของเขาดูมีเลศนัยมากและไม่มีใครสามารถมองออกว่าเขาคิดจะทำอะไร “นี่เป็นเพียงของขวัญต้อนรับเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับน้าสะใภ้ในอนาคตของผมเท่านั้น”

“ขอบคุณมากค่ะ คุณวิทแมน แต่แหวนเพชรเลอค่าสวยงามขนาดนี้ไม่ใช่ของขวัญแบบทั่ว ๆ ไป ไม่งั้นคู่หมั้นของคุณจะอิจฉาเอาได้นะค่ะ” มาเดลีนปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม ชายตาไปทางเมเรดิธซึ่งมีรอยยิ้มที่เจื่อนบนใบหน้าขณะนี้

“เมเรดิธจะไม่มีทางอิจฉาแน่นอน!” คุณนายวิทแมนกลอกตาไปทางมาเดลีนอย่างดูถูกเหยียดหยาม “คุณควินน์ แม้ว่าเธอจะดูเหมือนอดีตภรรยาที่น่ารังกียจของเจเรมี่มาก แต่ก็อย่าคิดเข้าข้างตัวเองตัวเองไปว่าเจเรมี่จะมีความรู้สึกพิเศษให้กับเธอ”

เธอยิ้มอย่างดูถูก

“มาเดลีนนั้นเป็นเพียงหนามในสายตาของทุกคนในครอบครัวของเรา! เจเรมี่เกลียดเธอเข้ากระดูก! หลังจากที่เธอเสียชีวิต พวกเราทุกคนก็สงบสุขมากและในที่สุดเจเรมี่ก็สามารถอยู่กับคนที่เขารักได้ เราทุกคนมีความสุข ดังนั้นคุณไม่ต้องกังวลว่าลูกสะใภ้ในอนาคตของฉันจะหึงหวง เจเรมี่และเมเรดิธกำลังมีความสัมพันธ์ที่ดี! ตั้งแต่พวกเขาอายุห้าขวบแล้ว!”

เมเรดิธได้รอยยิ้มกลับคืนเมื่อได้ยินดังนั้น เธอตอกกลับว่า “คุณควินน์ เธอได้ยินแล้วใช่ไหม? ทำไมฉันต้องอิจฉาด้วย? ก็นี่เป็นเพียงของขวัญต้อนรับเธอเท่านั้น ดังนั้นเธอไม่จำเป็นต้องพูดเอะอะอะไรเเบบนั้นเลย คุณนายวิทแมนพูดถูก มันไม่สำคัญว่าเธอจะดูเหมือนมาเดลีนหรือไม่ เจเรมี่ไม่มีทางสนใจเธอเพราะเขาเกลียดมาเดลีนเป็นที่สุด!”

“อย่างนั้นเหรอ…” มาเดลีนยิ้มจาง ๆ แต่ข้างในมีคำพูดถากถางมากมาย

‘กลายเป็นว่าความตายของฉันคือสิ่งที่ทุกคนต้องการ’

‘ฉันไม่หวังว่าพวกคุณทุกคนจะรู้สึกเศร้ากับการตายของฉันแม้แต่นิดเดียว’

‘แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าพวกคุณทุกคนจะมีความสุขกับมัน’

เธอเป็นภรรยาอย่างชอบธรรมและลูกสะใภ้ของบ้านนี้ เธอไม่เคยทำร้ายใครแต่ต้องได้รับการปฏิบัติที่โหดร้ายเช่นนี้

ถ้าไม่ใช่เพราะความอบอุ่นจากมือของเฟลิเป้ที่จับเธอไว้ มาเดลีนคงจะเละไม่เป็นท่า