บทที่ 232

เจเรมี่จับจ้องสายตาเข้ากับความสวยงามของมาเดลีนที่เป็นที่การันตีต่อทุกคนที่พบเห็น จากนั้นเขาก็ยกแก้วไวน์ขึ้น

“นี่ต้องขอโทษสำหรับคนที่ตบเธอก่อนหน้านี้ด้วยนะ” เจเรมี่พูดก่อนจะจัดการเติมไวน์แดงในแก้วให้เต็ม จากนั้นเขารินเพิ่มอีกแก้ว “และนี่คือการเฉลิมฉลองได้รู้จักกับผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมอย่าง คุณวีล่า”

เขาพูดในขณะที่เขาดื่มแก้วต่อแก้วรวม ๆ แล้วก็หลายแก้วไปแล้วตอนนี้

กลางคืนคืบคลานมาเรื่อย ๆ ฝนได้ค่อย ๆ เบาลงเช่นกันประจวบกับเจเรมี่ที่ดื่มไวน์แดงจนหมดขวด

ตอนนี้ใบหน้ารูปสวยแต่เดิมของเขาแดงเล็กน้อย ดวงตาที่ยาวแคบ มีเสน่ห์ดึงดูดของเขา มึนตึงจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

“สะใภ้วิทแมนในอนาคต ให้ผมส่งเธอกลับบ้านตอนนี้ดีกว่า” เจเรมี่ลุกขึ้นยืน แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเมาแล้ว

“คุณวิทแมน คุณควรพักผ่อนฉันจะให้เฟลิเป้มารับ”

“เขางั้นหรอ?” เจเรมี่หัวเราะเสียงเบา เสียงแม่เหล็กแหบต่ำของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์แสนเย้ายวน

เขายิ้มแล้วมองไปทางมาเดลีน รัศมีของโคมไฟคริสตัลทำให้การมองเห็นของเขาพร่ามัวในขณะนี้และใบหน้าที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้คือใบหน้าที่อยู่ในความฝันเขา

“ฉันจะเป็นคนไปส่งเธอกลับ ไปกันเถอะ” เจเรมี่ยืนกรานในขณะที่เขาลุกขึ้นพร้อมเดินเข้าไปหามาเดลีน

ทว่า เท้าของเขาอ่อนแอมากร่างกายตั้งตรงของเขาแกว่งไปมา และเขาเองกำลังจะล้มลงก่อนที่เขาจะไปถึงมาเดลีน

มาเดลีนไม่อยากเข้าไปยุ่งในตอนแรกแต่เมื่อเธอนึกถึงเมเรดิธที่อยู่นอกหน้าต่างเธอก็ยื่นมือออกไปเพื่อพยุงเจเรมี่

น้ำหนักของร่างกายของเขาถูกกดลงบนตัวเธอเองอย่างสมบูรณ์และมาเดลีนยืนยันได้ว่าเขาเมาแล้วจริง ๆ

“คุณวิทแมน ลุกมานั่งที่นี่สักพักนึงนะคะ” มาเดลีนพยายามช่วยเขาให้ขึ้นไปบนโซฟา

เธอยังรู้อีกด้วยว่ายิ่งไฟในบ้านสว่างมากเท่าไหร่ เมเรดิธก็ยิ่งมองเห็นชัดมากขึ้นจากภายนอกเท่านั้น

ตอนนี้ เมเรดิธอาจจะระเบิดเพราะความโกรธก็เป็นได้

“คุณวิทแมน คุณเมามากแล้ว ฉันจะช่วยทำน้ำมะนาวให้คุณสักแก้วเผื่อคุณจะมีสติขึ้น” มาเดลีน ดึงมือกลับขณะที่เธอพูด แต่ทันทีที่เธอหันกลับมา ข้อมือของเธอกถูกเจเรมี่จับแน่น

“อย่าไป” เขาพึมพำเพื่อหยุดเธอ

มาเดลีนหันหน้าไปทางต้นเสียงและเห็นชายคนนั้นนอนอยู่บนโซฟา สายตาที่มองมาของเขาเมาเล็กน้อยและแก้มของเขาแดงก่ำ ริมฝีปากบางของเขากระซิบแผ่วเบา “ลินนี่ …” มาเดลีน ได้ยิน เจเรมี่พูดชื่อนี้ในไม่กี่วินาทีถัดมา

เธอเขม่นตามองคนเมาอย่างเหม่อลอย

“ลินนี่ อย่าไป อย่าทิ้งฉันอีก ... ”