บทที่ 234

มาเดลีนได้หันหลังกลับไปอย่างระมัดระวังเมื่อเมเรดิธสามารถทรงตัวได้เเล้ว ขณะที่เห็นหลังของหญิงนั้น เมเรดิธปะทุออกมาอย่างโกรธเกี้ยว!

เธอชี้ไปนิ้วไปทางด้านหลังของมาเดลีนอย่างเกรี้ยวกราดขณะที่ความโกรธของเธอได้ไหลออกมาจากปากของเธอ “วีล่า ควินน์หญิงชั่ว! ฉันจะแสดงให้แกดูว่าคนอย่างฉันสามารถทำอะไรได้บ้าง! รอก่อนเถอะ แค่รอ!”

เมเรดิธคำรามด้วยพลังทั้งหมดของเธอ เมื่อเธอนึกถึงสิ่งที่เห็นผ่านหน้าต่างในตอนนี้ ปอดของเธอกำลังจะระเบิดออกมาด้วยความโกรธทั้งหมดที่มี

ไม่!

เธอต้องจัดองค์ประกอบตัวเองใหม่

เมเรดิธเตือนตัวเองว่ามาเดลีนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ ท้ายที่สุดแล้ว ผู้หญิงที่ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะชนะเธอได้ไงกัน?

“วีล่า ควินน์ ฉันจะให้เธอดูว่าฉันจะทำอะไรได้บ้างในไม่ช้านี่แน่!”

เมเรดิธหรี่ตาที่ดูน่ากลัวของเธอลงราวกับว่ามันถูกปกคลุมไปด้วยชั้นของสารพิษ

…

มาเดลีนรอเฟลิเป้ที่ทางแยกของถนน จากนั้น เขาพาเธอกลับบ้านไม่นาน

ท่ามกลางความมืดของเวลากลางคืน มาเดลีนยืนอยู่ที่หน้าต่างทอดสายตาไปยังที่ทิวทัศน์ยามค่ำคืนด้านนอก เปลือกหอยหลากสียังคงปรากฏอยู่ในใจของเธอ

เหตุใดกันทำไมเจเรมี่จึงนำเปลือกหอยนั้นติดตัวไปด้วยทุกที่?

เขาไม่ได้ปฏิเสธการที่จะทำตามสัญญามาก่อนหน้านี้เมื่อนานมาแล้วไม่ใช่หรือไง? เขาปฏิเสธสิ่งที่เคยเกิดขึ้นที่ชายหาดเมื่อนานมาแล้วไม่ใช่หรอ?

มาเดลีนไม่สามารถเข้าใจได้ถึงการกระทำ เธอหมุนตัวกลับมาทอดสายตาแห่งความรักไปให้ลิลลี่ที่หลับไปอย่างรวดเร็วบนเตียง เธอเอื้อมมือไปลูบแก้มนิ่มของเด็กน้อย

“พ่อ…” สาวน้อยพึมพำในยามหลับ

พ่อ

เธอกำลังเรียกหาพ่อของเธอ

เธอคิดว่าเฟลิเป้เป็นพ่อที่ประเสริฐและดีที่สุดในโลก