บทที่ 240

มาเดลีนหันหลังพร้อมกับพูดว่า “แล้วอีกอย่างนะ ฉันขอแนะนำให้คุณพาแจ็คสันไปหาหมอซะ ฉันจะกลับล่ะ”

“เขาไม่ใช่ลูกชายคนเดียวของฉัน”

?

คำอธิบายแปลก ๆ ของเจเรมี่ดังขึ้นด้านหลังเธอ เขายังพูดเรื่องนี้ในบ่ายวันนี้ครั้งนึงแล้ว

มาเดลีนหยุดเดิน เธอรู้สึกได้ว่าเจเรมี่กำลังเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ จากด้านหลัง

“ฉันมีลูกสาวอีกคน”

“... ”

หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะแทบทะลุออกมาจนเธอสัมผัสมันได้แต่แล้วแสงไปแห่งความสูญเสีย ปรากฏอยู่ในดวงตาของเธอในตอนนี้

เขาเริ่มสงสัยเรื่องตอนบ่ายที่เธอพูดไปงั้นหรอ? บางทีเขาอาจพบบางสิ่งในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้หรือไง?

อย่างไรก็ตาม ในตอนที่จิตใจของมาเดลีนเริ่มฟุ้งซ่าน เธอได้ยินเสียงของเจเรมี่ดังอยู่ในหูให้ได้ยินว่า “ฉันมีลูกกับภรรยาเก่านะ”

“... ”

ตาเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจรปนอาการปวดของก้านกระดูกในใจ

“จริงหรอเนี่ย?" เธอถามเขาแล้วยิ้มขณะหันกลับไปมองตาชายคนนั้น “ตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่ไหนกัน?”

เจเรมี่จ้องลึกลงไปในดวงตาของมาเดลีน มีรอยยิ้มที่ไม่อาจคาดเดาได้บนริมฝีปากของเขา

“เธอตายไปแล้วล่ะ”

“... ”

“เธอถูกพ่อผู้เลือดเย็นอย่างฉันฆ่า”

“... ”

มาเดลีนกำหมัดแน่นอย่างควบคุมไม่ได้อีกต่อไป แต่เธอยังรักษาอาการยิ้มเล็กน้อยออกมา “คุณ วิทแมน คุณนี่ตลกจัง คนเป็นพ่อจะทำร้ายเลือดเนื้อของตัวเองได้ไง?” เธอพูดออกมาพร้อมมองไปที่นาฬิกาข้อมือของเธอ “ฉันควรจะต้องกลับแล้วล่ะ เฟลิเป้จะเป็นห่วงถ้าฉันกลับดึก”

เธอหันหลังเดินจากไป หลังจากจบประโยคสนทนา

ในขณะที่เธอหมุนตัวกลับไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอสะบั้นขาดหายไป ความมืดและความเจ็บปวดที่ไม่มีที่สิ้นสุดเริ่มทำงานในหัวใจเธออีกครั้ง

มาเดลีนกัดริมฝีปากและบังคับตัวเองไม่ให้ร้องไห้ออกมา