บทที่ 243

หลังจากที่เขาได้ยินอีกด้านของโทรศัพท์เปิดบทสนทนาขึ้น เจเรมี่ก็กำมันแน่น

เมื่อวางสายลง เขาเปิดกล่องอีเมลในโทรศัพท์เข้าไปดูยังอีเมลล่าสุดที่ได้รับ สายตาของเขาตีบลงเมื่อนิ้วของเขาอยู่เหนือหน้าจอ แต่เขาไม่ได้แตะที่หน้าจอเพื่อปิดมัน

แปร๋นนน!

รถคันข้างหลังเริ่มบีบแตรเมื่อไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวมาสักพักในขณะที่เขายังอยู่กับที่

“ไม่เป็นไรใช่ไหม คุณวิทแมน?” มาเดลีนมองเขาด้วยความสงสัย

เจเรมี่กดล็อคหน้าจอแล้วโยนโทรศัพท์ไปอีกด้านหนึ่ง “ผมไม่เป็นไร”

เขาเหยียบคันเร่งลงไป ดวงตาที่ลึกล้ำของเขามองมาเดลีนอย่างเเน่วแน่พักนึงก่อนที่เขาจะหันกลับมามองที่ถนนด้านหน้า

มาเดลีนอยากรู้เกี่ยวกับเเจ็คสันเพิ่ม นั่นคือสาเหตุที่เธอยอมมากับเขา ทว่า หลังจากที่โทรศัพท์ดังขึ้น อากาศภายในรถเริ่มตึงเครียดและเงียบตัวลงอย่างน่ากลัว

หลังจากรถจอดที่หน้าโรงเรียนอนุบาลเรียบร้อย มาเดลีนได้อุ้มลิเลียนขึ้นมาแต่เธอไม่ได้เดินเข้าไปหาแจ็คสัน ครูบอกเธอว่ามีคนพาแจ็คสันไปแล้ว

มาเดลีนรู้สึกเศร้าเมื่อเธอไม่ได้เจอแจ็คสัน

กระนั้น เธอเองกังวลเช่นกันหากแจ็คสันถูกเมเรดิธพาตัวไป เมเรดิธอาจทำอะไรที่เลวร้ายกับเด็กคนนั้นอีกครั้งไหมนะ?

เจเรมี่ยืนอยู่อีกฝากของกำแพงขณะที่เขามองดูคู่แม่ลูกที่พากันเดินผ่านช่วงเวลาพลบค่ำ เขากดริมฝีปากเข้าหากันแน่น

มีความคาดหวังเป็นล้าน ๆ เกิดขึ้นในหัวของเขาและนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาปฏิเสธที่จะดูอีเมล เขากลัวว่าจะเห็นสิ่งที่เขาไม่อยากเห็น

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนเขาจะยอมรับมันได้ ในตอนนี้ เขาปรารถนาให้ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาคือเธอคนนั้น

เจเรมี่คิดถึงเรื่องนี้ขณะที่เขามองมาเดลีนไปด้วย ทันใดนั้น รถคันหนึ่งได้หยุกจอดตรงหน้าเขา

เฟลิเป้เดินลงจากรถและตรงเข้าไปหามาเดลีน เขาอุ้มลิเลียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอขึ้นมา หลังจากที่พวกเขาสนทนากันสักพัก เฟลิเป้เดินเข้าไปตรงหน้าเจเรมี่และยิ้มให้เขา

“เจเรมี่ ขอบคุณที่ขับรถพาวีล่ามารับลิเลียนนะ”

เจเรมี่มองเขาด้วยสายตาแหลมคม “ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอกนะ ผมก็แค่ทำเพื่อให้ได้เข้าใกล้เธอมากขึ้นเท่านั้นแหละ”

คำตอบตรงไปตรงมาของเขาซ่อนคำใบ้ของความตั้งใจและความหน้าด้านอยู่ในนั้น