บทที่ 265

เจเรมี่เร่งฝีเท้าของตัวเองไปยังสถานที่ที่เขาเพิ่งเห็นร่างสีขาวนั้นผ่านไป หัวใจของเขาเต้นเร็วมากจนรู้สึกเหมือนกำลังจะกระโดดออกจากอก

‘แมดดี้!

‘นั่นคุณใช่ไหม แมดดี้หรือเปล่า?’

เขากรีดร้องชื่อมาเดลีนในใจซ้ำ ๆ เพราะแน่ใจว่าเขาไม่ได้หลอนไปแต่อย่างใด

แต่เเมื่อเขาไปถึงหลุมศพ กลับไม่มีใครอยู่ที่นั่น

สิ่งที่เขาเห็นเมื่อครู่อาจเป็นเพียงความฝันเท่านั้น

หัวใจของเขาเย็นเฉียบ

เขามีอาการประสาทหลอนจากการคิดถึงเธอมากเกินไปหรือไงกันนะ?

เจเรมี่นึกถึงเธอในขณะที่รู้สึกท้อแท้ ตอนที่เขากำลังจะเดินจากไป เขาเห็นควันไฟที่มาจากหลุมศพใกล้ ๆ

เขาหรี่ตาและเดินมุ่งเข้าไป

เขาเดินไปหยุดที่หน้าหลุมศพของเลน เลนซึ่งเขาเป็นปู่ของมาเดลีน เขามองเห็นช่อดอกเบญจมาศสีขาวด้านหน้าหลุมฝังศพและเทียนที่เพิ่งถูกจุดไป

อันที่จริง เขาไม่เคยมีอาการหลอนมาก่อน มีคนมาที่นี่เพื่อแสดงความเคารพกับเลนด้วยงั้นหรอ!

ใครจะมาแสดงความเคารพศพเลนกันนอกจากมาเดลีนแล้ว?

ใจของเจเรมี่เริ่มเต้นแรงอีกครั้ง เขารีบหันหลังและวิ่งไปที่ทางเข้าสุสานโดยไม่ลังเล

ภายใต้แสงของดวงอาทิตย์ตก เขาสามารถมองเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งขับออกมาที่ถนนใหญ่จากประตูทางออก

เจเรมี่รีบขับรถของเขาตามไปอย่างรวดเร็ว เขาไล่ตามรถคันดังกล่าวไป เขายังเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนนี้ในหัวเขามีความคิดมากมาย จังหวะเต้นของหัวใจของเขาบ่งบอกได้ชัดเจนถึงอารมณ์และความรู้สึกของเขาในตอนนี้ เขาคาดว่าจะไล่บี้รถคันข้างหน้า เขายังหวังที่จะเห็นว่าเธอเป็นคนในรถนั้น เขาหวังว่าแม้ว่าเธอจะถูกประกาศโดยทั่วกันว่าเสียชีวิตเมื่อสามปีก่อนแล้ว แต่เธอจะต้องเป็นคนขับรถคันนั้น

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เจเรมี่ไล่แซงรถคันดังกล่าว สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงชายคนหนึ่งที่ขับรถมา ไม่มีใครอยู่ข้างใน

เขารู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาจมดิ่งลงเหวที่ไม่มีจุดสิ้นสุด ความหวังของเขากลายเป็นภาพลวงตาที่น่าสมเพช

‘เธอตายไปแล้ว

‘เจเรมี่ วิทเเมน เธอถูกนายทรมานจนตาย

‘หยุดจินตนาการถึงสิ่งต่าง ๆ ได้เเล้วนะ’