บทที่ 267

พวกเขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าคนที่พวกเขาวางแผนไว้จะมาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาแบบไม่ทันตั้งตัว เสียงหัวเราะของเมเรดิธและโรสหยุดลงทันที ใบหน้าที่น่าเกลียดพอ ๆ กันของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจขณะที่จ้องมาเดลีนที่เดินเข้ามาด้วยสายตาไม่กระพริบ

“แก! ใครให้เข้ามาที่นี่? แล้วยืนอยู่อย่างนั้นมานานแค่ไหนกัน? แกได้ยินอะไรไปบ้าง?” โรสลุกขึ้นยืนอย่างโกรธเกรี้ยวและเธอชี้นิ้วไปที่มาเดลีนขณะที่ถามเธอด้วยความขุ่นเคือง

เมเรดิธไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ตาของเธอแค่เบิกกกว้างและพยายามกระชับสายตาที่มองมาเดลีนกว้างขึ้น

มาเดลีนเลิกคิ้วแล้วยิ้มถาม “ทำไมล่ะ? คุณพูดในสิ่งที่คุณไม่ควรพูดออกไปและคุณกลัวว่าฉันจะรู้ใช่ไหม?”

“... ” แววตาของโรสเปลี่ยนไป เธอหลบสายตาที่ถูกจ้องเล็กน้อย “แก…”

“ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณต้องเป็นแม่บุญธรรมของมาเดลีนสินะ จิ๊ จิ๊ ลูกสาวบุญธรรมของคุณถูกคุณทำให้แปดเปื้อนด้วยมือของคุณ ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าผู้หญิงที่สูงส่งและสง่างามอย่างคุณนายมอนต์โกเมอรีจะมีลูกสาวที่ชั่วช้าเลวทรามอย่างเมเรดิธได้ไงกัน”

“อะ - อะไร เธอพูดอะไร?” โรสโกรธมาก เธอตรงดิ่งเข้าหามาเดลีนหร้อมกัดฟังของเธออยู่นั้น เธอจะตบมาเดลีน

มาเดลีนยื่นมือมือออกไปอย่างไม่ร้อนรนและเธอคว้าข้อมือของโรสไว้ สายตาของเธอกลายเป็นสิ่งที่สามารถเสียดแทงได้ “คุณเองมีทัศนคติที่ปากร้ายเหมือนกันนะ ถ้าคนที่ไม่รู้จักมาเห็น พวกเขาคงคิดว่าคุณเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดที่แท้จริงของเมเรดิธแน่ ๆ”

ทั้งเมเรดิธและโรสได้ยินดังนั้น ทั้งคู่มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป

“วีล่า ควินน์ หุบปาก!”

เมเรดิธไม่สามารถควบคุมตัวเองให้กรีดร้องจากการถูกคุกคามได้

ไม่มีใครอยู่ที่นี่ ดังนั้นเธอจึงไม่ลังเลที่จะเผยธาตุแท้ออกมา

เธอยกผ้าห่มขึ้นและลุกจากเตียง เธอพูด พร้อมกับสายตาที่หรี่ลง “วีล่า ในเมื่อเธอมีเวลามาเถียงกับฉันที่นี่ ทำไมเธอไม่คิดวิธีแก้ปัญหาเรื่องที่ที่เกิดในโลกออนไลน์กันล่ะ?”

เมเรดิธกอดอกไว้เหนือหน้าอกของเธอเล็กน้อยอย่างหยิ่งผยองและหัวเราะออกมา “ฉันจะบอกเธอให้นะ เธอจะไม่มีทางจบลงได้อย่างมีความสุข ถ้าเธอยืนกรานที่จะต่อต้านฉัน การที่เธอต้องการฉกผู้ชายของฉันไป ฉันก็จะทำตามความปรารถนาของเธอ ฉันจะให้เธอกลายเป็นคนที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าเป็นเมียน้อยที่ต่างพากันแซะ!”

เพี้ย!

มาเดลีนตบหน้าเธออย่างแรงโดยไม่ลังเล หลังจากได้ยิน

“อ่าห์!” เมเรดิธครวญครางอย่างเจ็บแสบที่ใบหน้า เธอจับแก้มที่บวมด้วยความตกใจ