บทที่ 269

เมเรดิธสัมผัสใบหน้าที่อันน่าสยองของเธอ เมื่อเธอรู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่นที่ปลายนิ้วเหนียวยืดไหลลงมาที่แก้มตัวเอง รูม่านตาของเธอตีบลง “เลือด! ทำไมมันเยอะแบบนี้! หน้าของฉัน!”

เธอมองฝ่ามือเปื้อนเลือดของตัวเองและกรีดร้องอย่างคลั่ง ตอนนี้ใบหน้าเธอซีดลงมากจากการที่เห็นเลือด

มาเดลีนเงยหน้ามองเนื้อที่ปริแตกบนแก้มขวาของเมเรดิธ เธอรู้สึกประหลาดใจ แต่ขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกว่ามันช่างตลกเสียจริง ที่ได้เห็นมันต่อหน้าต่อตา เธอยิ้มออกมาอย่างพอใจ

เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเมเรดิธจะเสียโฉม

มันเป็นกรรมรึเปล่านะ?

“เมอร์ เมอร์ ไม่ต้องกลัว เจเรมี่ก็อยู่ เขาจะไม่ปล่อยให้อะไรเกิดขึ้นกับแกแน่นอน!” โรสวิ่งเข้ามาหาเธอเพื่อปลอบใจ จังหวะเดียวกัน เธอก็ไม่ลืมที่จะลากเจเรมี่เข้ามาเกี่ยวข้องในบทสนทนาด้วย

“เจเรมี่ พาเมอร์ไปให้หมอรักษาเดี่ยวนี้ ถ้าไม่งั้น เธอจะมีแผลเป็นบนหน้าเอาได้ มันจะแย่ถ้าเกิดขึ้น” โรสพูดออกมาอย่างรีบร้อนพลางผลักเมเรดิธไปหาเจเรมี่

เมเรดิธช้อนสายตาขึ้นมองเจเรมี่ที่ยังโอบอุ้มมาเดลีนอยู่ “เจเรมี่ หน้าฉัน หน้าฉัน…ฉันน่าเกลียดมากไหม?”

“เจเรมี่ มัวทำอะไรอยู่อีก? เมอร์เลือดออกมาก เธอจะตายเอาได้นะ!” โรสพูดเกินจริงไปมาก

เมเรดิธเงยหน้าขึ้นเพื่อมองเจเรมี่ขมวดคิ้วอยู่ เขาดูเหมือนว่ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ในวินาทีถัดมา เขาปล่อยแขนของตัวเองที่โอบรอบมาเดลีนไว้ เขาดูราวกับว่าเขากำลังจะไปหาเมเรดิธ

ทันใดนั้น มาเดลีนได้ส่งเสียงครวญครางเบา ๆ

เจเรมี่เบนสายตาของเขาจากเมเรดิธไปทางมาเดลีนในวินาทีถัดจากนั้นทันที

“เกิดอะไรขึ้น?”

“อย่าใส่ใจเลย คุณวิทแมน ฉันคิดว่าข้อเท้าพลิกเฉย ๆ นะ คุณควรพาคุณครอว์ฟอร์ดผู้สูงศักดิ์ไปทำแผลที่หน้าของเธอดีกว่า เผื่อว่าเธอจะเสียเลือดมากเกินไป”

ทุกคำที่มาเดลีนพูดเจือไปด้วยการถากถางมากมาย โรสและเมเรดิธทำหน้าคิ้วขมวดใส่เธอ แต่พวกเขาไม่กล้าโต้เถียงมาเดลีนมากในขณะนี้

“เจเรมี่ เมเรดิธดูแย่ลง เร็วเข้าเถอะและ—”

“งั้นก็พาเธอไปก่อน” เจเรมี่เอ่ยขึ้นขัดจังหวะโรสด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ไปเช่นนั้น จากนั้น เขาหันหน้ากลับมาทางมาเดลีนและจับมือเธอไว้ “ผมจะพาคุณไปที่แผนกดูแลเรื่องกระดูกเอง”

“... ” เมเรดิธและโรสประหลาดใจมาก

มาเดลีนมองดูแม่ลูกคู่นี้ที่ดูอึดอัดอยากพูดอะไร “คุณไม่คิดว่ามันไม่เหมาะหรอคะ?”

“มันจะดูแย่กว่าถ้าคุณได้รับบาดเจ็บไม่ว่าจะยังไงก็ตาม” เจเรมี่ตอบขณะที่เอาแขนของเขากุมหัวไหล่ของมาเดลีนไว้ จากนั้น เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเอง