บทที่ 274

สติของเขากลับมาและเฟลิเป้เองกำลังเดินเข้ามาหาเขา

มาเดลีนที่ดินผ่านเขาไป และกลิ่นจาง ๆ ของเธอยังคงอบอวลภายในจมูกเขา กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวสำหรับเธอเท่านั้น

“เจเรมี่” เมื่อเฟลิเป้เห็นเจเรมี่ เขาเอ่ยทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ

การเดินทรงตัวมีความพิถีพิถันดูมั่นคงอยู่เสมอ เขาเหมือนสุภาพบุรุษในทุกท่วงท่า

เจเรมี่มองไปที่พวกเขาทั้งสองคนที่กำลังจับมือกัน เขาเพียงแค่มองภาพนั้นอย่างเย็นชา

มาเดลีนมองเจเรมี่และหันไปยิ้มให้เฟลิเป้ “เฟลิเป้ เราไปกันเถอะ”

“ตกลง” เฟลิเป้ยิ้มเบา ๆ เขาจับมือมาเดลีนขณะที่เขาพาเธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น

แม่ของเจเรมี่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เมื่อเธอเห็นมาเดลีนและเฟลิเป้เดินจับมือกันเข้ามา เธอกลอกตาแบบดูถูกก่อนจะวางสายโทรศัพท์

“โอ้ เฟลิเป้ นายมาที่นี่” แม่ของเจเรมี่พูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ จากนั้น เธอมองมาเดลีนด้วยหางตา และพูดว่า “นี่นายจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้จริง ๆ เหรอ?”

เฟลิเป้ยิ้ม เขาสุภาพมาก “ในฐานะฉันเป็นพี่ชายคนโต ฉันหวังว่าเธอจะให้ความเคารพบ้าง ผู้หญิงที่เธอกำลังพูดถึงคือคู่หมั้นของพี่นะ”

“ฮึ่ม” แม่ของเจเรมี่เหยียดหยัน เธอเห็นเจเรมี่เดินเข้ามา เธอรีบเดินเข้าไปหาเขา “เจเรมี่ ได้ยินไหม? เห็นไหม? ลุงของแกกำลังจะแต่งงานกับคนที่ดูเหมือนภรรยาเก่าแก! น่าทึ่งไหมล่ะ!”

เธอจงใจพูดด้วยเสียงที่ดังขึ้นเพื่อให้อาวุโสวิทแมนได้ยินสิ่งที่พวกเขากำลังพูดในจังหวะที่เขากำลังเดินลงไปชั้นล่างอย่างช้า ๆ

“เฟลิเป้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่นายมักจะมีอะไรเกี่ยวกับมาเดลีนทุกครั้งที่กลับมา ตอนนั้นนายชอบเธอ ใช่ไหมล่ะ? เพราะงั้นตอนที่เธอเสียชีวิตไป นายไปเสาะหาผู้หญิงที่ดูเหมือนเธอทุกอย่างมาแทน นายมันน่าเหลือเชื่อจริง ๆ”

คำพูดของแม่เจเรมี่ทำให้เจเรมี่จำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น