บทที่ 277

หลังจากที่มาเดลีนพูดออกไปอากาศรอบตัวกลายเป็นแข็งตัวทันที เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงลมในฤดูใบไม้ร่วงครวญคลั่งอยู่บนหลังคา มันพัดผ่านหน้าพวกเขาไปครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ท่าทางของเอโลอิสเปลี่ยนไปเมื่อเธอมองมาเดลีนด้วยความไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน “อะ-อะไร เธอพูดว่าอะไร? เธอเพิ่งพูดอะไรออกมา?”

ฌอนเดินเข้าหามาเดลีนในขณะนี้ เขามองเธอด้วยสายตาสงสัย “เธอพ่นเรื่องบ้าบออะไรออกมา? ลูกสาวแท้ ๆ ของฉันอยู่ที่นี่ เธอสบายดีและยังมีชีวิตอยู่! นี่กล้าด่าว่าเธอตายไปแล้วตั้งสามปีได้ไง!”

มาเดลีนยิ้มอย่างประชดประชันก่อนปล่อยมือที่จับเอโลอิสไว้ออก “ฉันไม่ได้แช่งอะไรลูกสาวอันเลอค่าของคุณเลย ฉันแค่พูดซ้ำในสิ่งที่ถูกพูดมาก่อนก็แค่นั้น” เธอพูดอย่างใจเย็นขณะชี้ไปที่โรส

“ฉันได้ยินเธอพูดเต็มสองรูหู เธอบอกว่าลูกสาวของคุณตายไปแล้วตั้งแต่สามปีที่แล้ว”

“ว่าไงนะ?”

เอโลอิสและณอนมองโรสแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“อย่ามาไร้สาระ!” โรสปฏิเสธ แม้จะรู้สึกไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อยู่ข้างใน แต่เธอไม่แสดงมันออกมา “ผู้นำของมอนต์โกเมอรีทั้งสอง ได้โปรดอย่าหลงกลผู้หญิงคนนี้ ฉันไม่เคยพูดอะไรแบบนั้น!”

“วีล่า ควินน์ ทำไมเธอถึงได้ใส่ร้ายแม่บุญธรรมของฉันจังเลย? เธอต้องการอะไร? เธอกำลังบอกว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวที่พ่อกับแม่แท้ ๆ ของฉันให้กำเนิดเหรอ? นี่เธอพยายามผลักไสให้ฉันไปตายด้วยการพูดแบบนั้นหรือไง?” เมเรดิธตะโกนอย่างมีอารมณ์

โรสเห็นดังนั้นก็พูดอย่างลนลานว่า “เมอร์ อย่าอารมณ์เสีย ลงมาเดี๋ยวนี้ หากเกิดอะไรขึ้นกับลูก พ่อกับแม่แท้ ๆ ของหนูจะเสียใจมากนะ”

เอโลอิสและฌอนได้ยินเช่นนั้น พวกเขามองเมเรดิธอย่างเป็นห่วง ในทางกลับกัน เมเรดิธส่ายหัวด้วยสีหน้าเศร้าหมองปนเหยียดหยาม “คุณแม่ คุณพ่อ เชื่อคำพูดของผู้หญิงคนนี้ไหม? ทั้งสองคิดว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวหรือเปล่าคะ? นั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมทั้งคู่ถึงไม่สนใจฉันอีกต่อไปไหม? เอาล่ะ ถ้างั้นก็ดี…”

เธอหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นในขณะที่ทำเหมือนรู้สึกหมดความหวัง “เจเรมี่ไม่สนใจฉันและทั้งสองก็ไม่ไยดีฉัน แล้วทำไมฉันต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปด้วย…”

เมเรดิธหมุนตัวหันหลังให้หลังจากที่เธอพูดแบบนั้น เธอก้าวเข้าใกล้ขอบตึกมากขึ้น

“เมอร์! ไม่นะ! แม่เชื่อลูก! ทำไมแม่ไม่เชื่อและหันไปเชื่อคนอื่นแทนกันล่ะ?” เอโลอิสคร่ำครวญ ใบหน้าของเธอซีดเซียวจากความกลัว