บทที่ 302

“คุณชอบฝนตกไหม?” น้ำเสียงอ่อนโยนของเขาลอยเข้ามาในหัวเธอสร้างความอบอุ่นจากคำพูด “ผมรู้สึกได้ว่าคุณชอบ”

น้ำเสียงของเขามั่นใจและแน่วแน่ในขณะเดียวกันกับที่ดวงตาคล้ายลูกพีชจ้องเข้ามาในดวงตาเธอ

มาเดลีนรู้ดีว่าตัวเองสูญเสียการควบคุมไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของเขาและระยะที่ใกล้ชิดกันขนาดนี้

“คุณเมาแล้ว” มาเดลีนตอบอย่างใจเย็น แม้ว่าการกระพริบตานั้นยังคงมีความสงสัยอยู่ภายใต้ดวงตาของเธอ

เขาเมาจริงหรือแค่แกล้งทำ?

“มันเป็นเรื่องดีที่ได้เมาแบบนี้ อย่างน้อยฉันก็ได้เจอเธออีก…” เขายิ้มออกมาบาง ๆ คำพูดที่พูดว่า ‘เธอ’ เงียบมากจนเธอเกือบจะไม่ได้ยินมัน

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านพวกเขา ทำให้ผมหน้าม้าสไลด์ของเขาปลิวแหวกออก ดวงตาที่ดูอ่อนโยน ถูกเติมแต่งไปด้วยความรักและความหลงใหลภายใต้หมอกในยามค่ำคืนที่เขาอยู่ในสภาพที่มาเดลีนไม่เคยเห็นมาก่อน

เขาจ้องมองเธอ จากนั้นแนบชิดปิดช่องว่างที่มีสำหรับพวกเขาที่เหลือเพียงน้อยนิดนั่น กลิ่นของไวน์ที่มาจากลมหายใจของเขาฟุ้งไปทั่วใบหน้ามาเดลีน

“ฉันคิดถึงเธอมาก…” แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็กลับพูดคำพวกนี้ออกมา เมื่อจ้องไปที่เธอ

หัวใจของเธอสั่นไหวและพยายามผลักเขาออกไป ในขณะที่เขาเอามือใหญ่นั้นค่อย ๆ สัมผัสลูบไล้บนใบหน้าเธอ

เนื้อแนบเนื้อ และสายตาของเธอจ้องเข้าไปในดวงตาของเจเรมี่ด้วยความตกตะลึง มีแสงวูบวาบออกมาจากดวงตาทั้งสองคู่ส่งผลให้ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย

“ปล่อยฉันไป เจเรมี่”

“ไม่ ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว…” เขาพูดพลางใช้ปลายนิ้วเรียวสัมผัสไปบริเวณคิ้วของเธอ ทุกสัมผัสจากปลายนิ้วแตะลงไปอย่างอ่อนโยนเหมือนกับเขากำลังสัมผัสสิ่งที่เขาเป็นที่รักมากที่สุด

มาเดลีนกำลังจะสูญเสียการควบคุมและอัตราการเต้นของหัวใจของเธอเริ่มผิดปกติ

ตัวเธอไม่รู้ว่าเขานั้นกำลังคิดอะไรอยู่ แต่สิ่งที่เธอมั่นใจอย่างมากนั่นคือดวงตาของเขามีความอบอุ่นอยู่ในนั้นมากจนเธออาจจะตกหลุมรักเขาอีกครั้งหากเธอยังคงไม่ละสายตาและจ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น

เป็นอีกครั้งที่เธอจะต้องเอื้อมมือเพื่อที่จะผลักเขาออกไป แต่เจเรมี่โน้มตัวลงมากดริมฝีปากที่เย็นเฉียบของเขาเข้ากับเธอ พร้อมกับสูดลมหายใจที่ร้อนระอุของพวกเขาคล้ายกับกลืนกินเธอ

ดวงตาของมาเดลีนเบิกสุดขีด เธอไม่มีความคิดนั้นอยู่ในหัวว่าเขาจะจูบ

ดวงตาของเขาปิดลงขณะที่ขนตาหนาของเขากระพือ มันกลมกลืนไปในเงามืดภายใต้ไฟถนน