บทที่ 304

ทั้งสองเงียบลงในเวลาเดียวกันและทำให้บรรยากาศรอบตัววังเวงอย่างผิดปกติ แต่ว่ามันไม่ใช่ความอึดอัด

ศูนย์กลางของชุมชนอยู่ห่างออกไป 500 เมตร เจเรมี่ใช้เวลประมาณสามนาทีในการอุ้มมาเดลีนมาที่นี่

เป็นเวลาเกือบ 20 ปีแล้วและสถานีอนามัยแห่งนั้นยังตั้งอยู่ที่เดิม แม้ว่าจะถูกปรับปรุงเปลี่ยนโครงสร้างใหม่

ทั้งสองไม่คิดว่าจะพบกับหมอคนเดิมที่เคยช่วยเธอไว้เมื่อ 12 ปีก่อนหน้านั้น ซึ่งถึงแม้คุณหมอท่านนั้นจะอยู่ในวัยเกษียณและมีผมขาวเต็มศีรษะ แต่เธอก็ยังคงอยู่ที่สถานีของเธอเนื่องจากความหลงใหลในงานของเธอและอยากที่จะดูแลผู้ป่วยที่นี่

คุณหมอหญิงชราคนนั้นจำเจเรมี่ได้เมื่อเธอเห็นเขาพามาเดลีนเดินเข้าไป

“ฉันจำเธอได้ พ่อหนุ่ม ใบหน้าและรูปลักษณ์ของคุณโดดเด่นกว่าใคร” หมอยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นขณะที่เธอรักษาแผลของมาเดลีน แผลนั้นใช้เวลารักษาอยู่ไม่นานก็เสร็จ

มาเดลีนยิ้มอย่างพอใจ “ขอบคุณค่ะ คุณหมอ”

“ด้วยความยินดี” เธอเหล่และปรับแว่นอ่านหนังสือของเธอใหม่ในขณะที่เธอวิเคราะห์มาเดลีน

“ฉันคิดไว้อยู่แล้วว่าทั้งสองจะต้องลงเอยด้วยการอยู่ด้วยกัน”

มาเดลีนตะลึงค้าง กำจัดความรู้สึกถึงความเศร้าหมองของเธอออกไป เปลี่ยนเป็นความสับสนบนสีหน้าแทน “คุณคิดแบบนั้นเหรอคะ?”

“ใช่! หนุ่มคนนั้นกอดเธอไว้ด้วยความกระวนกระวายอย่างตอนนี้เช่นกัน เธอสามารถมองห็นความกังวลบนใบหน้าของเขาได้เลยนะ เหงื่อแตกเต็มไปหมดในระยะทางที่วิ่งผ่าแดดฤดูร้อนกลางแสงแดดจ้ามาที่นี่! ฉันคิดเสมอว่าเธอทั้งสองคนนั้นดูเหมาะสมทั้งที่ตอนนั้นยังเป็นเด็ก นี่ก็ผ่านมานานหลายปีแล้วแต่ว่าทั้งคู่ก็ยังทิ้งความประทับใจให้กับฉัน!”

มาเดลีนคิดไม่ถึงว่าจะพบคนอื่นที่จำอดีตได้

อย่างไรก็ตาม คน ๆนี้ไม่ใช่เจเรมี่หรอก

เจเรมี่ลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว

เธอเหลือบมองเจเรมี่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ และต้องตกใจเมื่อเห็นคิ้วของชายคนนั้นขมวดอย่างแรง สีหน้าของเขาแสดงออกมาว่าเขากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

‘นี่มันอะไรกัน? จำอดีตที่ตัวเองเกลียดไม่ได้หรือไง เจเรมี่?

‘คุณยังจำอดีตภรรยาที่คุณสัญญาว่าจะปกป้องตลอดไปได้ไหม?’

“เอาล่ะ พ่อหนุ่ม ได้เวลาพาภรรยากลับบ้าน ตอนนี้เธอไม่เป็นไรแล้ว พวกคุแต่งงานกันแล้ว ใช่ไหม? คงจะดีไม่น้อยถ้าได้ลงเอยอยู่ด้วยกันกับเพื่อนสมัยเด็ก”

เพื่อนในวัยเด็ก

คำพูดที่รู้สึกเหมือนเหน็บแนมอย่างมากสำหรับสองคำนั้นที่ได้ยินมา